Dis 19, 2005

Bakasyon?

A: Pano?

B: Eto p're, lilisanin ang daigdig ala Baudelaire.

A: Ako tsek ng papel, sulat istorya, basa, mawawala paminsan-minsan.

B: Magwawala? Exciting.

A: Hindi tol, mawawala lang. Magsasalin pa ako ng mga bagong kuwento, o di ba?

B: Nagsisimbang gabi ka?

A: Tanghali na ako ginigising ng ubo e. Bakit, dapat ba?

B: E, pano, hindi mo siya ipagdadasal?

A: Nagpapadasal ba s'ya? S'ya itong gusto kong dasalan.

B: Luhuran kamo.

A: Dasalan nga e, hihirit pa ng ganun. Walang bastusan.

B: Tse! Sana alam mo na kapag naglagay ka ng tao sa pedestal, hindi mo na siya pinapakilos.

A: A, s'yempre? Ako kaya nagsabi sa iyo n'yan.

B: So, pano na?

A: Heto, hanggang sa abot ng impluwensya ko sa mga diyoses at herodes ng mundo, hindi kita pababayaang lumipad sa iyong "kahit saan maliban dito," komprende?

B: Ganyan ka naman tol e, clingy.

A: Ikaw na nga lang itong kinakausap ko, iiwan mo pa 'ko. Inggit kaya sa iyo mga kapatid ko.

B: Akala mo lang 'yun. Nagpapasalamat sila sa akin pagkatalikod mo. Tutal nasa paksa na rin naman ng mga kapatid-

A: O ano?

B: Mga kapatid ko walang pake sa'yo, p're. 'La lang. Just want you to know.

A: Kelan lakad mo?

B: Pag-alis mo. Pagkaalis na pagkaalis mismo! Para masaya.

A: Tingnan natin kung sinong lalabas na makabuluhan ang holidays.

B: Bakit, magtsetsek din naman ako ng papel a. Hindi nga lang sa bahay. At mas socially relevant naman mga short story ko kesa sa iyo no. Mapa-Ingles, mapa-Filipino.

A: Tol, Imarket mo kaya. Tingnan natin kung uubra sa society ang relevance mo.

B: Bakit pa? E aalis nga ako dito. Ikaw lalake ha, huwag ka nang magkunwari pa. Alam ko gagawin mo sa papel. Hindi ka magkukwento, I'm sure.

A: Kailangan e. Minsan natatakot ako kapag gumigising ako tapos hindi ko naaalala ang mukha niya. Tapos wala akong retrato.

B: Kaya ako, laging may retrato.

A: Palamigan na lang ng Pasko o!

B: Chever-chever. Palamigin mo mukha mo.

A: Magsawa ka sa kasisimba mo!

B: Leche buena ka!

A: Medya leche lang naman. O siya, dismissed.

B: Pashneya ka na, pakyu ka pa. I outrank you.

A: When last we met, you were the master and I the apprentice. Now I am the master.

B: Kaya nga maghahanap na ako ng ibang mundo no. E dito? Bagay ka dito, p're.

A: That's the worst thing you ever said. Ever.

B: Ha? Palagay ko hindi. Saddest. Saddest lang siguro.

A: Mas kalungkot ang sasabihin ko, tol. Tingnan mo ha? Alam mo ba kung anong salita sa Ingles ang may pinakamaraming sinonim?

B: Lasing, a, drunk?

A: Hindi.

B: O sige, sirit.

A: Run.

Dis 17, 2005

Sori, Kaibigan

Sabi ng kaibigan ko sa akin, "gusto ko lang namang may magbago e. At pagbabago na bukal mula sa dialogo ng aming mga ideyal."

"O ano ngayong isyu?"

"Ikaw, alam mo, lagi kang kritikal. Akala mo sumusuko porke umaatras. Palibhasa iyang estilo mo sa arnis, hindi marunong umatras. May yabang. Kala mo naman porke me yabang me paninindigan. Hindi pa ba ninyo naririnig ang atras na pakunwari lang? Nabasa mo na kay Eco sa Island of the Day Before iyon di ba? Atras na prepa sa atake? A basta, ganoon ang gagawin ko. Hindi ko na kasi alam. Tinutulak ko sila, kaso minsan kapag ang gusto ko lang naman ay itulak sila pasulong, nadadapa sila. Maayos na usapan, oo at hindi lang naman: mag-ayos ng palihan, magsaliksik sa field, anumang aktibidad, halimbawa, iyong magturo sila lagpas sa kampus. Pero ano? Umo-oo tapos "sori" dito, "sori" doon. Sawa na ako sa mga sori! Hindi naman ako nanggi-guilt trip no! Paki ko ba sa mga hang-up? Lahat naman meron nun a. Wala akong gagawin sa mga sori. Kung dati tamad, e di magtrabaho, dating epal, magpakatao nang konti. Kung dati palpak, e di putsa ayusin! Understood na iyon, wala nang sori-sori dahil tama lang namang magkamali. Ang kaasar e paulit-ulit. Ano, tsubibo? Nakakasuka! Ang gusto ko, sumulong! Gusto ko lang-"

"O siya. Ganito. Hindi na ako kritikal, di na, tol," sabi ko, "pero bakit ka ba aalis?"

"Kasi hindi ko na alam ang lakas ko. Nasabi ko na kanina: kapag tinutulak ko, o sige, kahit hinihila lang, nakakasakit ako ng tao. May umiiyak, may nagsosori, may nagtatago, may naiinlab. Pero ang tanong: may nangyayari ba? Andami-daming sugat tapos wala rin palang narating. Nasa square one. O zero. O negative."

"O OA ka lang. Mukhang may nangyayari naman e. May nababago ka."

"Wala," sabi niya, "isang mahabang linya lamang sila ng mga nasagasaan ko. O nahila, kala mo karwahe. Me gapos na bihag at kinakayas ang balat niya sa kalye."

"Basta ito, makinig ka," pasok ko, "hindi mo naman sila pineperahan di ba? Hindi ka nagtatago sa mga ideyal-ideyal vision-vision mo para maging magarbo ang noche buena mo?"

"Hindi iyon ang punto. Ang punto, nakapaa ako at nakapaa ang mga sumusunod sa akin. Kaya ng paa ko kasi nga dahil sa kalyo ng mga ensayo. E sila? Mga balat-sibuyas."

"Mababa ang tingin mo sa kanila," sabi ko, "huwag kang ganyan. Messiah na tono mo."

"Ikaw naman kasi, ano, madadaan mo ako sa consuelo de bobo? 'Buti di ka mukhang pera, buti di ka muhang pera'. Oy, oy! Alam ko ang hindi ko ginagawa. Siyempre naman hindi ako mag-aasal hayop ano, magpapakadupang. Isipin mong nasa antas na tayo ng tao, sige. Kaso hindi na ako makapagbitaw ng kahit anong salita. Kahit ang dating natural: di ako makapag-utos! Hindi ko na makorek ang mga mali. Kahit ngiti ko sa kanila, pinagdududahan ko. Kailangan kong umalis, sukatin ang lakas ko. Pati na lakas nila. Ayoko ng karagdagang biktima."

"Babalik ka?"

"Hay naku," sabi ng kaibigan ko, "parang awa mo na, ikaw, balikan mo ang maestro mo ha? Sabihin mo turuan kang umatras."

"Tinuturo naman sa amin ang pekeng atras ano. Hindi ko nga lang tinututo."

"Bakit?" tanong niya.

"Bakit pa? Pagbalik ko, iyon din naman ang problema? Iyon din ang kaharap. Kahit anong gawin ko, madudungisan pa rin ang kamay ko. Bakit pa ako magsasayang ng oras?"

"Nagbigay ka pa rin ng oras. Bakit pa? Ako, magbibigay nga ng oras sa kanila, mababalahura ko naman sila. Sayang lang mga lakas namin."

"Mas mabuti pa ba para sa iyo," tanong ko, "na mapunta lang lahat sila sa mga ganid na gagatasan sila?

"Hindi."

Bokabularyo

A: Tol, nagpipintura sa bahay, lalala lang trangkaso ko sigurado. Okey na din, mas mahirap lang kung doon pa ako magtagal sa L-.

B: Kala ko ba masaya ka sa L-?

A: Paano kung sobra?

B: Malay ko ba, ikaw 'tong inarte d'yan. Ano ba 'yan, ayaw mo na naman dahil comfort zone, walang challenge?

A: Kumain na lang kaya tayo ng lotus?

B: Whatever! Anuman!

A: Sabihin mo nga "chever".

B: Chever-chever! But chever is sooo last summer.

A: Anong last summer? Hindi nga rin lumaganap 'yan nun no. Ikaw lang yata ang nagpa-uso n'yan.

B: Which goes to show, never try to penetrate swardspeak when you're straight.

A: May kilala akong Pastor, paboritong gamitin "parfait" pag ibig sabihin n'ya e "perfect". Walang pumipik-ap. Ako, pag kausap n'ya, well, minsan. Out of courtesy? Basta, parfait.

B: Wag na. Malamig na. Mag-parfait ka mag-isa mo.

A: 'No ba? Me trangkaso nga di ba?

B: E di sori! Pero p're, inarte lang din 'yan, malamang.

A: Me point ka.

B: Lagi naman e. As usual. I'm such a deep well of insights! Minsan nga nakakasawa na. Mas maganda mababaw na lang kaligayahan ko. At least, laging masaya. Kaso hindi e. Malamang, 'kala mo di ko nakuha 'yung kumain na lang ng lotus no? Ang kailangan mo, sirena.

A: Haha. Oo nga. Ngunit kulang pa 'yun. Dapat me kaibigang papayagan akong makasampol sa boses nila, igagapos ako, di pakakawalan kahit magmakaawa. Well, you know the drill.

B: Bondage? Mag-isa ka.

A: Definitely. Alone.

B: Otherwise, walang challenge.

A: Tangna tol, minsan tuloy naniniwala na akong kaibigan kita e.

B: Kung ikaw ang masusunod, anong kulay?

A: Ano?

B: Sa bahay n'yo, di ba nagpipintura? Anong kulay?

A: Hayop naman kasi sa segue no? Teka teka. Dati may iniisip akong stage, yung backdrop na binigay ko dun, yun ang gusto ko sa kuwarto.

B: Hulaan ko, black?

A: Di no! You're so goth, you're dead. Two-tone tol, cream at burnt sienna.

B: Kulay tae! Shit, shit, shit na malagkit! Sige, ituloy mo, ako bahala sa Glade mo.

A: Gago, hindi kita papasukin dun no. Sa iyo na iyang halimuyak mo, gago ka. Ikukulong kita sa banyo, sasabitan ko ng albatross lahat ng yan sa sinturera mo. Ano nga bang tawag d'yan?

B: Ewan. Belt holes, belt slots, ewan, teka. Belt-

A: Sinturera na lang.

B: Ha? Hindi specific e. Gusto mo lang 'yung, ito, basta! Hindi ka specific.

A: Anong sinturera sa ingles? I mean this, the whole thing?

B: P're, balik ka na lang sa pinanggalingan mo, pede?

A: Hindi ko gusto. Asar ako. Hindi mo lang alam. Mag-isa s'ya nung hapon. Mag-isang-mag-isa kahit andami namin. O andami nila? Basta, basta! Kahit madami, ala s'yang kausap. Feeling ko, kahit me kausap s'ya, wala naman s'ya dun.

B: O sige, absent presence ang drama. Tapos?

A: Gusto kong maging kausap niya. Kaso, basang-basa na niya ako e. Simula pa noong una. Parang alam n'y na pag tinitingnan ko s'ya, dinodrowing ko sya sa bahay.

B: Oo nga. Kung nabasa ka na, huwag ka nang magsalita. Superfluous.

A: Wow. So 'yun ang ang dakilang advice? At 'yun na ang word for the day?

B: Superfluous.

A: Hindi ba pwedeng "lotus" na lang?

B: No way. Ano, ikaw na nga 'tong nagko-confide, sa'yo pa last word?

A: Bakit? Huy at ano ko, solo mic? Magsalita ka kaya, ano ba hang-up mo?

B: Wala, wala.

A: Tol, walang ganyanan. Tulak kita d'yan, gago ka! Spill the beans.

B: Yoko. Paki mo? Superfluous! Superfluous ang satsat. Action is the heroic principle.

A: Puta, ano tayo? Kabayo? So dapat tahimik din lang ako, ganun ba?

B: Your words not mine.

Dis 10, 2005

Maagang Handa

May dalawa akong sinulat para sa Tinig.com na inaasahan kong mapanis bago matapos ang taon. Ang isa ay sanaysay na may amoy ng mraming nakagisnang noche buena, ipinaghalo-halo sa Pinakamahabang Pasko. Ang nasa kabilang plato naman ay kuwentong nilagyan ko ng pinakamapait na gatas sa daigdig: Nestle. Maraming salamat sa pakikisalo.

Dis 9, 2005

Pride

Slept sinfully.

Leo Tolstoy
December 9, 1888
Diary entry


1) And the morning headache because of it! I heard that bad things are coming my way. Thank you, messengers, fly off now and be safe. Alone, I'll get in good enough shape for this.

2) Christmas, bloody Christmas.

3) There is but one story from the expectant mother to the wounded son.

4) It's not important now whether "It began long ago" or "Now it begins." The worthy puzzle is when it ends and how to end it.

5) The red message contains no mystery.

Dis 4, 2005

The Pack

Thinking over what I've written. What a pack of lies intimate journals are, particularly if one tries too hard to be truthful.

Charles Ritchie
December 4, 1941
Diary entry


Too many things now. I finished a story this morning. Within it moves an old-style circumcision, an elder who speaks Spanish when drunk, and a neon-green spider. I'm in the middle of editing the eight-page monster. It's in Filipino, and only the second story in a span of a month that I wrote in Filipino. The first was a translation for Myke's intents and purposes. Vlad gets the original English. There was a week's space between both versions.

Also, two poems yesterday, both of inferior quality. But sacred. It's something I must go through to make sure I'm not pushing my students through anything more than half the work I'm in. They're writing two poems? Two poems and two stories for me. Reading a novel and six poems? A novel and an anthology.

See, whenever I draft a module, I tend to get excited. I want everything on the reading list. That takes less than a day. Most of the work comes from pruning the list, making it more feasible, more humane. To keep this balance, I must myself go through a proportionate module.

Gadamer's revival of Aristotle's phronimos comes to mind. In a crude sum, they're saying that against the clean precision of techne, the craftsman works with the vicissitudes of "feeling through" and endless adjustment that defines phronimos. If you have not experienced it, says Kant, you don't know it.

Again, I'm not working in the best of circumstances. Things could be worse, yes. I'm just glad that at this juncture, I have the luxury of both sides of a written page.

We've started the cycle of PANTAS's workshops. If the coming stories will not go far from the pitch of the first eight pieces, then it's going to be one hell of a semester. And I mean hell in the best possible way, as hot as cool is (or vice versa). I hope I'll be in this sem a hundred percent. My body just isn't. Damned head. Damned gut. The will must push.

I'm tempted to say: "if I don't get a life over the holidays, I sure hope a life is out to get me." But why should I say such things?

Dis 3, 2005

Chronicle of A Sex Foretold

Today, (so early in the morning!) I think about how I shall conduct myself on that glittery, garish night. How I shall move in the shadows until I catch her eyes. Then how, shadowed, I will proceed to enter a deeper night.