Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Binabasa natin, ngunit tayo rin ay binabasa, ng iba. May mga hadlang sa ganitong mga pagbabasa. Pagpilit sa isang tao na basahin ang kanyang sarili ayon sa ating pagbasa sa kanya (pang-aalipin). Pagpilit sa iba na basahin tayo ayon sa pagbasa natin sa ating sarili (panlulupig). Isang mekanikal na proseso. Mas madalas sa hindi, isang diyalogo sa pagitan ng mga taong bingi.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Nababalani tayo ng isang bagay sapagkat naniniwala tayo na ito'y mabuti. Humahantong tayo sa pagkakatanikala sa bagay na ito sapagkat ito'y naging pangangailangan.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Iyong mga bagay lamang na may kinalaman sa inspirasyon ang mas mainam na maantala. Iyong mga bagay na may kinalaman sa likas na tungkulin at pagpapasya ang hindi maaaring maantala.

Sipi mula sa Œuvres completès

ni Simone Weil
aking salin

Nakatanggap ng liham ang babaeng Pranses na nagsasabing: napatay na ang iyong anak. Kung hindi siya marunong mag-Ingles, may epekto sa kanya ang liham. Kung marunong siyang mag-Ingles, may iba pang bunga (halimbawa, siya’y mahihimatay). Kung gayon, sa pamamagitan ng pagtuto, maaari nating baguhin ang kapangyarihan ng mga pakiramdam na baguhin tayo.

Sipi mula sa Œuvres completès

ni Simone Weil
aking salin

Suliranin: ang pagkatalo, na hindi nararanasan bilang pagdurusa sa mga natatanging sandali (magandang araw, magandang tanawin).

Ang lalake sa unipormeng kulay abo at luntian ay hindi sanhi ng pagdurusa (Halimbawa bago pa ang hidwaan, mga attaché ng militar…)

At ngayong natalo na, hayaang makita ang sundalong Aleman sa tanawin, at masdan ang pagkaluwal ng pagdurusa.

Sipi mula sa Œuvres completès

ni Simone Weil
aking salin

Hindi maaaring ipagmalaki . . . ang sariling talino lalo sa sandaling tunay itong ginagamit . . . sapagkat alam niya na kung sakaling maging mangmang siya sa isang iglap, at sa nalalabi sa kanyang buhay, ay mananatili pa rin ang katotohanan.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Ang pananakit sa kapwa ay pagtanggap ng isang bagay mula sa kanya. Ano? Ano ang nadagdag sa atin (at ano ang kailangang pagbayaran) pagkatapos nating manakit? Nadagdagan tayo ng halaga. Lumawak tayo. Napuno natin ang kahungkagan sa ating sarili sa pamamagitan ng paglikha nito sa ibang tao.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Mga antas ng paniniwala. Ang pinakakaraniwang katotohanan, kapag binaha nito ang buong kaluluwa, ay tila isang pagbubunyag.

Sipi mula sa Œuvres completès

ni Simone Weil
aking salin

Wala nang mas di katanggap-tanggap sa isang tao kundi ang kanyang kabatiran na maaari siyang baguhin.

Sipi mula sa Œuvres completès

ni Simone Weil
aking salin

‘Nagdurusa ako.’ Mabuti pa ito sa: ‘Pangit ang tanawing ito.’

Sipi mula sa La Connaissance surnaturelle

ni Simone Weil
aking salin

Hindi iginuguhit ng dibuhista ang lugar kung saan siya mismo nakatayo. Ngunit kapag tiningnan ko ang kanyang larawan, malalaman ko ang kanyang kinatatayuan ayon sa kaugnayan nito sa mga bagay na kanyang dinidibuho.

Sa kabilang banda, kung inilagay niya ang kanyang sarili sa kanyang larawan, tiyak akong ang puwestong ipinapakita bilang kanyang posisyon ay hindi ang kanyang tunay na kinatatayuan.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Masamang ang paghahanap ng balanse sapagkat ito'y isang kathang isip. Paghihiganti. Kahit pa mapatay natin o mapahirapan nang husto ang ating kaaway, sa isang banda, isa rin itong kathang isip.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Ang ugaling magkalat ng pagdurusa sa labas ng ating sarili. Sapagkat sagad na ang ating kahinaan hanggang hindi na tayo makatanggap ng awa o makapanalbahe ng ibang tao, niyuyurakan natin kung anuman ang kinakatawan sa atin ng sandaigdigan.

At lahat ng mabuti o magandang bagay ay nagiging tila panlalait.

Sipi mula sa Attente de Dieu

ni Simone Weil
aking salin

Tuwing iniisip ko ang pagkakapako ni Kristo sa krus, nagiging kasalanan ko ang inggit.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Isang lalakeng nabuhay para sa kanyang lungsod, mag-anak, kaibigan, upang makakalap ng kayamanan, upang mapagbuti ang kayang katayuan sa lipunan, atbp.—digmaan: dinakip ang lalake bilang alipin at, mula noon, wala nang katapusan ang pagbabanat ng buto, hanggang sa pinakahangganan ng kanyang lakas, para lamang mabuhay. Kahindik-hindik ito, hindi ito maaari, at ito ang dahilan kung bakit nangungunyapit ang lalake sa anumang matagpuang pakay, kahit pa isang pakay na kahabag-habag, kahit pa walang itong ibang pakay kundi maparusahan ang kapwa alipin na katabing nagtatrabaho. Wala na siyang ibang pagpipiliang pakay. Kahit anong pakay ay tila sanga sa isang nalulunod na tao.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Ang naising makita ang ibang tao na pinagdurusahan mismo ang ating pinagdurusahan. Ito ang dahilan kung bakit – maliban sa mga panahong hindi matatag ang lipunan – sumasama ang loob ng mga minamalas sa kanilang mga kabaro.

Isa itong salik na nagpapatatag sa lipunan.

Sipi mula sa Œuvres completès

ni Simone Weil
aking salin

Hindi ko lubos maisip na maaaring mahal ako ng Diyos gayong napakalinaw sa akin na maging ang pagmamahal sa akin ng ibang tao ay sadyang pagkakamali lamang. Mas madali pang hagapin na mahal niya ang pananaw sa sangnilikha na maaari lamang matamo mula sa punto kung saan ako nakatindig. Ngunit nakahalang ako. Kailangan kong umatras upang makakita siya.

Sipi mula sa Escrit de Londres

ni Simone Weil
aking salin

Kung may makakikilala sa katotohanan ng kamalasan, nararapat niyang sabihin sa kanyang sarili: “May laro ng mga pagkakataon na wala sa aking mga kamay, at kahit anong sandali ay kaya nitong bawiin ang lahat sa akin, kasama ang lahat ng mga bagay na sobrang bahagi na ng aking sarili, na tinatanggap ko na bilang ako. Walang ano mang nasa akin ang hindi maaaring mawala. Kahit kailan, maaaring gunawin ng isang aksidente kung ano ako at palitan ito ng kahit anong masagwa at kamuhi-muhing bagay.”

Ang pag-isipan ito sa pamamagitan ng buong kaluluwa ay pagdanas sa kawalan.

Sipi mula sa mga kuwaderno

ni Simone Weil
aking salin

Hindi maaaring patawarin ang sinumang nakasakit sa atin kung ibinaba tayo ng pasakit na iyon. Kailangang isipin na hindi nito tayo ibinaba, na ibinunyag nito ang ating tunay na antas.

Sipi mula sa La Connaissance surnaturelle

ni Simone Weil
aking salin

Ama, sa ngalan ni Kristo, ipagkaloob mo ito.

Na iadya ako sa lahat ng kalagayang magpapahintulot ng kilos sa aking katawan, kahit anong pahiwatig ng kilos, o sumunod sa kahit ano sa aking mga kagustuhan, kapara ng isang ganap na lampa. Na hindi ko na makayanang tumanggap ng kahit anong pakiramdam, tulad ng isang ganap na bulag, bingi, at nabawian ng tatlong natitirang pandamdam. Na iadya ako sa anumang kalagayang makapagkakabit ng dalawang ideya, maging mga pinakasimpleng ideya, sa pamamagitan ng pinakamanipis na sinulid, tulad ng isa sa mga ganap na inutil na bukod sa hindi marunong magbilang o magbasa ay ni hindi man lang nakuhang matutong magsalita. Na mawalan ako ng kakayahang maramdaman ang anumang uri sakit at ligaya, at mawalan din ng kakayahang magmahal sa kahit anong nilalang o bagay, kahit pa sa aking sarili, tulad ng mga matandang tuluyang naulyanin.

Ama, sa ngalan ni Kristo, sadyang ipagkaloob mo ito.