Aristotle asked "If the guardians aren't happy, who else will be?" I texted that to a friend and he said, the enemies of the state would be. Not in the long run, I countered. That was the prelude to my long answer that I prudently deemed uninteresting, as all my long answers are. Since all long answers will inevitably lead me to "check operator services," I will just post his more concise reply:
"disolv PMA. insted,evry HS grad wil b mand8d by law 2 serv 2yrs n d military b4 entring colleg.2yrs n d field.that wil dpoliticize d AFP n change cultur n d process.AMEN"
Well, what do you think?
Tinadtad ang mga ideya at isinahog ang kambal-dila para sa salusalong ito. Sana may sustansya. Masimot man o hindi, tanggapin ang aking pasasalamat sa iyong pagtikim.
Ago 5, 2003
Hul 22, 2003
Malakas ang hangin dito, sinabayan pa ang sakit ng ulo ko. Hangin talaga, hindi masyado ulan. Parang yung kakaunting patak e namamawis lang ang hangin sa kakaihip. Kanina nga, binuksan ko pa ang payong para may saysay naman ang pagdala ko nito. Kaso e mukhang aagawin pa ng hangin. Kapag di mo pinakawalan, maaasar, sisirain. Kaya sinara ko na lang at pakiramdam ko Fred Astaire ako kaya lang hindi umuulan, bumabagyo. Wala na sa porma ang kwelyo ko. Pinabayaan ko na ring kumumpas ang mga dulo nito, walang saysay na ayusin pa.
Galit ako sa bagyong ito kasi kanina inaagaw yung atensyon ng klase. Pati yung mga print-out at attendance sheet ko hinihigop ng mga bukas na bintana. Parang pati yung mga salita ng lektyur ayaw pabayaang makarating sa klase. Katatapos pa lamang mamutawi, binabara na agad ng mga puno't dahong nagsisihampasan sa galit at ng mismong hangin, marahas na sumasagitsit sa pagitan ng mga sanga. May bayolenteng reaksyon pa yata sa mga pinagsasabi ko! Buti na lang, yung klase nagpapaniwala pa sa akin. Sila pa itong ayaw magprotesta, pinipilt ko na nga e.
Brownout sa faculty kaya di ko na itinuloy ang balak kong magtsek. Mainit sa loob dahil kulob sabay maririnig mo sa labas yung pagwawala ng mga elemento. Kaya ano opsyon ko, trabaho? Hindi na no! Baka bumaba pa marka ng mga kawawang nilalang.
Pauwi, naglakad ako, yung dating bagal, hindi ko na makuha pang makibagay sa mga elemento! Dumaan ako sa Carabao Park. Nabakli yung isang puno, hindi ako naabot, ilang pulgada lang sa harap ko bumagsak. Ewan ko pero nangiti ako. Mas gugustuhin ko pa atang bumagsak na nga lang sa ulo ko yun para mawala yung migraine. Yan naman talaga ang pinakatiyak na paraang matanggal ang hinayupak na sakit ng ulo na ito e. Tanggalin na yung ulo mismo.
Oks lang, tanggap ko na namang wala talaga akong mapapala dun. Inisip ko na magkukulong na lang ako sa kwarto, ano pa ba ang ibang opsyon? Pagkapasok, isasabit ang binugbog na payong, huhubarin ang polo, kwelyo, lahat. Tapos magtitimpla ng anumang mainit.
Galit ako sa bagyong ito kasi kanina inaagaw yung atensyon ng klase. Pati yung mga print-out at attendance sheet ko hinihigop ng mga bukas na bintana. Parang pati yung mga salita ng lektyur ayaw pabayaang makarating sa klase. Katatapos pa lamang mamutawi, binabara na agad ng mga puno't dahong nagsisihampasan sa galit at ng mismong hangin, marahas na sumasagitsit sa pagitan ng mga sanga. May bayolenteng reaksyon pa yata sa mga pinagsasabi ko! Buti na lang, yung klase nagpapaniwala pa sa akin. Sila pa itong ayaw magprotesta, pinipilt ko na nga e.
Brownout sa faculty kaya di ko na itinuloy ang balak kong magtsek. Mainit sa loob dahil kulob sabay maririnig mo sa labas yung pagwawala ng mga elemento. Kaya ano opsyon ko, trabaho? Hindi na no! Baka bumaba pa marka ng mga kawawang nilalang.
Pauwi, naglakad ako, yung dating bagal, hindi ko na makuha pang makibagay sa mga elemento! Dumaan ako sa Carabao Park. Nabakli yung isang puno, hindi ako naabot, ilang pulgada lang sa harap ko bumagsak. Ewan ko pero nangiti ako. Mas gugustuhin ko pa atang bumagsak na nga lang sa ulo ko yun para mawala yung migraine. Yan naman talaga ang pinakatiyak na paraang matanggal ang hinayupak na sakit ng ulo na ito e. Tanggalin na yung ulo mismo.
Oks lang, tanggap ko na namang wala talaga akong mapapala dun. Inisip ko na magkukulong na lang ako sa kwarto, ano pa ba ang ibang opsyon? Pagkapasok, isasabit ang binugbog na payong, huhubarin ang polo, kwelyo, lahat. Tapos magtitimpla ng anumang mainit.
Hun 14, 2003
2:26 AM June 13, 2003
After some ritual after another before what should've been sleep, I got a second wind and couldn't shake off the thought of doing something. So I postponed sleep until that time when the cocks would crow to announce a coming day. I know better than those conceited birds anyway. The day is now. It is here, as I write, attending me. It is early dawn, four and a half hours before the workers would chat about wives while pounding the galvanized sheets into a roof. I would wake up then, after two hours of contesting tongues and hammers right outside my jalousies.
That would be later though. The day is already here with me. A queer day too, this Friday the thirteenth. A day ago, it was Independence Day. I will see though that some will celebrate it later, when they will wake up around two hours after my two hours. It'll be commemorated by free hours with hopefully some money to do something else than switch channels for the competing network quips, jokes, contests, and prizes of noontime programming. Everything but ads! After that, a small siesta, merienda, the chinovela, then the telenovela line-up.
With some moolah, the rites would be a bit different. Many would queue before the malls to be screened for guns or bombs that would surely ruin an independence day. Specially an independence day sale, complete with a poster boy with arms permanently raised in some puzzling defiance. Instead of the monumental pose with bolo and gun, poster boy's hands carry shopping bags aloft.
I think the idea of a long weekend is welcome by most. That is, as opposed to having June 12 off only to work again on Friday. Maybe there is prudence too in moving Independence as opposed to the long-ago practice of declaring sandwiched days as co-holidays of sorts. I haven't been arguing much these past few days and I won't start now. Why duel over dates independence? I ask rather, eh independence? Nah. I won't even dwell on those curious jokes, one saying that the president will move even Christmas and New Year.
I will sleep the sleep I foresee from the slackening of my fingers and the drooping of my lids. A few hours later, the clatter and chatter of the workmen will be offset by my phone's alarm. I will rise to whatever else this day would mean to me.
After the impromptu ceremonies of the morning and noon, I will move out. Outside the gate, on my way out to the main road, I may choose the path to the right. If I'm lucky, I'll hear the strains from an unknown pianist playing. If I'm not, I'll get the bark of an unseen vicious-sounding dog.
The left is an equally clean and even path. Clean enough that I wonder why there's this spot which never ceases to smell of cat droppings. I can't see the dung but I suspect one or two or all three of the black cats that always cross me. Maybe the dog scares the shit out of them.
Tough luck! The left is the shorter route.
After some ritual after another before what should've been sleep, I got a second wind and couldn't shake off the thought of doing something. So I postponed sleep until that time when the cocks would crow to announce a coming day. I know better than those conceited birds anyway. The day is now. It is here, as I write, attending me. It is early dawn, four and a half hours before the workers would chat about wives while pounding the galvanized sheets into a roof. I would wake up then, after two hours of contesting tongues and hammers right outside my jalousies.
That would be later though. The day is already here with me. A queer day too, this Friday the thirteenth. A day ago, it was Independence Day. I will see though that some will celebrate it later, when they will wake up around two hours after my two hours. It'll be commemorated by free hours with hopefully some money to do something else than switch channels for the competing network quips, jokes, contests, and prizes of noontime programming. Everything but ads! After that, a small siesta, merienda, the chinovela, then the telenovela line-up.
With some moolah, the rites would be a bit different. Many would queue before the malls to be screened for guns or bombs that would surely ruin an independence day. Specially an independence day sale, complete with a poster boy with arms permanently raised in some puzzling defiance. Instead of the monumental pose with bolo and gun, poster boy's hands carry shopping bags aloft.
I think the idea of a long weekend is welcome by most. That is, as opposed to having June 12 off only to work again on Friday. Maybe there is prudence too in moving Independence as opposed to the long-ago practice of declaring sandwiched days as co-holidays of sorts. I haven't been arguing much these past few days and I won't start now. Why duel over dates independence? I ask rather, eh independence? Nah. I won't even dwell on those curious jokes, one saying that the president will move even Christmas and New Year.
I will sleep the sleep I foresee from the slackening of my fingers and the drooping of my lids. A few hours later, the clatter and chatter of the workmen will be offset by my phone's alarm. I will rise to whatever else this day would mean to me.
After the impromptu ceremonies of the morning and noon, I will move out. Outside the gate, on my way out to the main road, I may choose the path to the right. If I'm lucky, I'll hear the strains from an unknown pianist playing. If I'm not, I'll get the bark of an unseen vicious-sounding dog.
The left is an equally clean and even path. Clean enough that I wonder why there's this spot which never ceases to smell of cat droppings. I can't see the dung but I suspect one or two or all three of the black cats that always cross me. Maybe the dog scares the shit out of them.
Tough luck! The left is the shorter route.
Hun 12, 2003
Humanities
It is the right time to remember you again. I will teach the subject you taught me. I reckon that if I could get to them around half as effectively as you got to me, I'll be made. I'm glad to have rid myself of the technical writing courses at least for a semester. My criticism-heavy demo made sure of that. My gamble paid off. Now I'll be teaching what I've always wanted to teach, regardless of the fact that it's a good stretch away from my courses, both under and post-graduate. Then also, a further stretch from my previous job at the foundation.
Still, is anything at all really that far from the humanities?
I don't know how I'll measure up to you, or at least to the half that I aspire to. Despite all appearances, I'm taking this seriously. I'm familiar with people who could do this easily. I look at them and I thought I would envy them, but I didn't. I looked up to you and saw that when you taught, it all seemed so difficult. Not because you were incompetent. Not even because you were old and had to strain to hear us shout out our petty answers to your great, whispered questions. I saw that it was because you felt you had the burden of thirty-five young lives hanging on your word. Lives. I would think that to have that onus, one would go the way of the indifferent, the depressed, or the messianic. Yet, you were none of these. You were just a mother to children you never had.
I'm aware of people who think that the humanities should be easy, or worse, obsolete. I thought I would be forever angry with them. Yet how can I remain so? They were just not fortunate enough to have you for a teacher. It is a definite fault of this world that there are so few of you and so many of us, small minds.
I have one thing to my advantage. I know my measure firsthand. I know you. With measure comes direction. I will remain clear-headed for this semester at least. I will keep the other words at bay and forge on. Yet I must tell you, your measure is only half of it. Probably even the lesser half.
In the end, what would be left of the class are thirty-five or so lives. Their maesure will define my work. They will decide me more than I, them. You've always known that haven't you? In such a way, I have decided you: look now and see that I look no higher. I see you.
You have thus been remembered. I go now. There is much work to be done.
It is the right time to remember you again. I will teach the subject you taught me. I reckon that if I could get to them around half as effectively as you got to me, I'll be made. I'm glad to have rid myself of the technical writing courses at least for a semester. My criticism-heavy demo made sure of that. My gamble paid off. Now I'll be teaching what I've always wanted to teach, regardless of the fact that it's a good stretch away from my courses, both under and post-graduate. Then also, a further stretch from my previous job at the foundation.
Still, is anything at all really that far from the humanities?
I don't know how I'll measure up to you, or at least to the half that I aspire to. Despite all appearances, I'm taking this seriously. I'm familiar with people who could do this easily. I look at them and I thought I would envy them, but I didn't. I looked up to you and saw that when you taught, it all seemed so difficult. Not because you were incompetent. Not even because you were old and had to strain to hear us shout out our petty answers to your great, whispered questions. I saw that it was because you felt you had the burden of thirty-five young lives hanging on your word. Lives. I would think that to have that onus, one would go the way of the indifferent, the depressed, or the messianic. Yet, you were none of these. You were just a mother to children you never had.
I'm aware of people who think that the humanities should be easy, or worse, obsolete. I thought I would be forever angry with them. Yet how can I remain so? They were just not fortunate enough to have you for a teacher. It is a definite fault of this world that there are so few of you and so many of us, small minds.
I have one thing to my advantage. I know my measure firsthand. I know you. With measure comes direction. I will remain clear-headed for this semester at least. I will keep the other words at bay and forge on. Yet I must tell you, your measure is only half of it. Probably even the lesser half.
In the end, what would be left of the class are thirty-five or so lives. Their maesure will define my work. They will decide me more than I, them. You've always known that haven't you? In such a way, I have decided you: look now and see that I look no higher. I see you.
You have thus been remembered. I go now. There is much work to be done.
May 17, 2003
May 14, 2003
Mayo 9, 2003
Panglimang beses ko na ito sa UP Los Banos. Papalapit na rin ang panahon na di ko na mabibilang ang mga araw na ito.
Pinakauna nuong sophomore ako. Ganito yun. Dahil sa matinding kamalasan o kabobohan, naiwala ko ang tanging kopya sa Main Lib ng libro sa pagtula at kritisismo ni Archibald MacLeish. Malaking halaga ang hinihingi. Hindi ko na kinarerang humingi sa mga magulang ko, di ko na maalala kung dahil sa hiya o sa yabang. Dahil sa laki ng dapat kong bayaran, ibinenta ko ang mga bala ko ng Pearl Jam, Silver Chair, Collective Soul, Enya, at iba pang ayaw ko nang alalahanin at baka panghinayangan ko pang muli.
Naibenta ko rin ang aking pinakamamahal na libro nuon, ang salin ni James Clavell sa Art of War ni Sun Tzu. Ibinenta ko rin ang kumpletong sulatin ni William Shakespeare. Mas mataas ko pang napresyuhan kaysa sa dalawang ito ang paborito kong magasin, ang Playboy ni Erika Eleniak na alaala pa galing hayskul. Isa dyan, di ko na sasabihin kung ano, binenta ko sa maargumento kong kaibigan. Yung isa sa pinakatopak. At isa sa aking nililigawan. Ayun, dahil sa inipong awa, pagnanasa, pagmamahal, at pera ng aking mga kaibigan, nabuo ang suma.
Malaki ang maiaawas sa kabuuang gastusin kung makahahanap ako ng librong ito ni MacLeish para mapakopya. Ayon sa katalog, may isa sa UPLB. Sa halip na magbayad na lang at tapusin na ang lahat, hinikayat ko ang tropang goons na samahan ako sa LB. Katwiran ko, sayang naman kung basta na lang ibayad ang pinaghirapan ko nang ganun-ganun lang. Mas gugustuhin ko pang pumunta sa LB, gasolinahan ang pulang Kia Pride ng mamula-mula kong kaibigan, at suhulan ng buko pie ang lahat ng sasamang goons. At iyon nga ang ginawa ko. Pumayag naman ang mga goons, basta full tank ang Kia at original ang buko pie.
Bahagi ng Isang Mahabang Kwento
Napakahabang kwento ng araw na iyon! Isa iyon sa mga paboritong araw sa aking buhay. Syempre, dalawa lang ang aapaw mula sa mga paboritong araw. Kung hindi mahabang katahimikan, mahabang kwento.
Sobrang dami ng nangyari! Sa kalye pa lang, kantyawan na! Paano ba naman e malulupit humirit ang lahat sa aming apat. Matindi ring magsipagbigay ng direksyon.
"Saan tayo?" tanong ng mestisuhing tsuper, matuling nagmamaneho tungo sa paghihiwalay ng daan.
"Kanan pare!" sagot ng higanteng backseat driver, excited.
"Oo pre, dun! Dun!" sumegunda pa ang katabi, excited din at seryoso pa, nakatutok ang siguradung-siguradong hintuturo sa pinakagitna ng dibisyong isla. Ewan ko kumbakit papadiretsuhin niya kami run.
"Kanan, kanan tol!" excited na talaga ang higante namin.
"Okey, sigurado ka ha?" naninigurado si tisoy, dalawang dipa na lang mula sa dibisyon.
At pagkapihit sa manibela, kumapit bigla sa likod ng driver's seat ang higante, "Hindi-hindi-hindi! Kabilang kanan! Kabilang kanan!"
Nuong kinaawaan naman at nakarating rin kami, ilang minuto naming hinanap sa mga estante ang libro. Wala. Memoryado na namin ang call number! Wala talaga, angsama-sama na ng loob ko. Yung dalawang nagsagutan sa kalye, sinimulan na ang paglibang sa akin. Sabi ko na lang sa loob-loob ko, di bale, talo na kung talo. Tuloy pa rin ang ligaya.
Tuloy naman pala talaga! Kakambal ng swerte ko ang tilos ng mata nung isa pang backseat driver. Lumayo siya sa aming estante, akala ko wala nang pakialam. Tapos lumapit sa amin, nakangisi, angat-angat ang isang dilaw na tomo. Pinagmumura namin siya sa tuwa.
Nagkainan kami. Dumiskarte lang ng mainit na kanin at malamig na sopdrink sa kanto tapos naghanap ng pwesto para magpiknik. Ano ang ulam? Samu't-sari, basta lahat diretso mula sa mga lata. Masarap ang kain namin. Kasahog ng bawat subo ang pinagsaluhang kwento at tawa. Naalala namin ang mga naiwan naming ka-org, laluna ang mga babaeng taga-food tech na laging pinandidirihan ang trip naming mga de lata. Lagi namin silang inaaya na makisalo duon sa Diliman. Ayaw nila. Yun nga raw, kadiri, exponential daw ang paglaganap ng mga mikrobyo run. Nakakatuwa yung mga mukha nila, asiwang-asiwa sa amin. Kami tuloy, mas lalo namang ginanahan!
Pinag-usapan namin ang UPLB. Kakaiba dito, nagkasundo kami. Parang mas okay pa sa pinanggalingan namin, mas tahimik, mas masarap ang hangin, mas berde. Sabi nung isa, mas taimtimang makapag-iisip sa LB. Para sa isa naman, baka mas masarap mag-aral, baka maging henyo pa raw run! Okay raw dun mag-jogging, ika nung isa. Nakakatuwa rin ang LB para sa huli. Kasi malayo.
Ilang sandali pa ang tinagal namin duon, pinalipas ang iba't ibang kwento at laro. Umuwi kami pagkatapos mapakopya ang libro at tangayin ang pangakong original buko pie.
Tungo sa Kabilang Kanan
Taon na rin ang nakalipas. Salamat na lang at sa kabila ng lahat mikrobyo sa aming mga balumbalunan, buhay na buhay pa kami. May komunikasyon pa naman, bihira nga lang ang mata sa mata, pinagtitiisan ang mga elektronik na paraan. Heto kami ngayon, may kanya-kanyang landas, kanya-kanyang kanan.
Sa aking banda, bumalik ako kamakailan upang makilala ang mga sasakyang bus, masukat ang tagal ng byahe, at muling makilala ang mga landas. Inalam ko rin ang mga gusali sa tulong ng mga umaali-aligid na tao run. Preparasyon ito sa aking pangatlong pagbisita, ang demo.
Sa ikaapat na byahe, ibinigay sa akin ang listahan ng mga aasikasuhing papeles. Inumpisahan ko na rin ang aking medical clearance. Ngayon, pumunta ako para lang malaman na may "radiologically healthy chest" ako. Dagdag dito, maikakahon ako sa mga dimensyong 1.68 metro at 74.5 kilo. Kailangan ko pang bumalik bukas para sa mga karagdagang eksameng pisikal. Isa na namang araw. Isa na namang bilang.
Sa dyip, kaninang umaga, medyo makulimlim at mahangin. Umambon ng bulak sa pagitan ko at ng pulang-pulang punong kabalyero. Nagsasayaw pa ang bulak sa hangin, nakakaengganyo. Tila libo-libong wishy-wishy na kailangang unahan ng libo-libo ring hiling sa tadhana bago isa-isang lumapag ang mga ito sa lupa.
Buti na lang, sa harap ako nakaupo, katabi ng tsuper. Isinakop ni manong ang kanyang ilong sa kamiseta. Hindi ko alam kung nabasa niyang baguhan lamang ako, kasabay ng talamak na incoming freshmen. Basta minabuti na rin niyang magpayo.
"Umaambon ng bulak, masakit sa baga yan."
Nagpigil ako ng hininga.
Panglimang beses ko na ito sa UP Los Banos. Papalapit na rin ang panahon na di ko na mabibilang ang mga araw na ito.
Pinakauna nuong sophomore ako. Ganito yun. Dahil sa matinding kamalasan o kabobohan, naiwala ko ang tanging kopya sa Main Lib ng libro sa pagtula at kritisismo ni Archibald MacLeish. Malaking halaga ang hinihingi. Hindi ko na kinarerang humingi sa mga magulang ko, di ko na maalala kung dahil sa hiya o sa yabang. Dahil sa laki ng dapat kong bayaran, ibinenta ko ang mga bala ko ng Pearl Jam, Silver Chair, Collective Soul, Enya, at iba pang ayaw ko nang alalahanin at baka panghinayangan ko pang muli.
Naibenta ko rin ang aking pinakamamahal na libro nuon, ang salin ni James Clavell sa Art of War ni Sun Tzu. Ibinenta ko rin ang kumpletong sulatin ni William Shakespeare. Mas mataas ko pang napresyuhan kaysa sa dalawang ito ang paborito kong magasin, ang Playboy ni Erika Eleniak na alaala pa galing hayskul. Isa dyan, di ko na sasabihin kung ano, binenta ko sa maargumento kong kaibigan. Yung isa sa pinakatopak. At isa sa aking nililigawan. Ayun, dahil sa inipong awa, pagnanasa, pagmamahal, at pera ng aking mga kaibigan, nabuo ang suma.
Malaki ang maiaawas sa kabuuang gastusin kung makahahanap ako ng librong ito ni MacLeish para mapakopya. Ayon sa katalog, may isa sa UPLB. Sa halip na magbayad na lang at tapusin na ang lahat, hinikayat ko ang tropang goons na samahan ako sa LB. Katwiran ko, sayang naman kung basta na lang ibayad ang pinaghirapan ko nang ganun-ganun lang. Mas gugustuhin ko pang pumunta sa LB, gasolinahan ang pulang Kia Pride ng mamula-mula kong kaibigan, at suhulan ng buko pie ang lahat ng sasamang goons. At iyon nga ang ginawa ko. Pumayag naman ang mga goons, basta full tank ang Kia at original ang buko pie.
Bahagi ng Isang Mahabang Kwento
Napakahabang kwento ng araw na iyon! Isa iyon sa mga paboritong araw sa aking buhay. Syempre, dalawa lang ang aapaw mula sa mga paboritong araw. Kung hindi mahabang katahimikan, mahabang kwento.
Sobrang dami ng nangyari! Sa kalye pa lang, kantyawan na! Paano ba naman e malulupit humirit ang lahat sa aming apat. Matindi ring magsipagbigay ng direksyon.
"Saan tayo?" tanong ng mestisuhing tsuper, matuling nagmamaneho tungo sa paghihiwalay ng daan.
"Kanan pare!" sagot ng higanteng backseat driver, excited.
"Oo pre, dun! Dun!" sumegunda pa ang katabi, excited din at seryoso pa, nakatutok ang siguradung-siguradong hintuturo sa pinakagitna ng dibisyong isla. Ewan ko kumbakit papadiretsuhin niya kami run.
"Kanan, kanan tol!" excited na talaga ang higante namin.
"Okey, sigurado ka ha?" naninigurado si tisoy, dalawang dipa na lang mula sa dibisyon.
At pagkapihit sa manibela, kumapit bigla sa likod ng driver's seat ang higante, "Hindi-hindi-hindi! Kabilang kanan! Kabilang kanan!"
Nuong kinaawaan naman at nakarating rin kami, ilang minuto naming hinanap sa mga estante ang libro. Wala. Memoryado na namin ang call number! Wala talaga, angsama-sama na ng loob ko. Yung dalawang nagsagutan sa kalye, sinimulan na ang paglibang sa akin. Sabi ko na lang sa loob-loob ko, di bale, talo na kung talo. Tuloy pa rin ang ligaya.
Tuloy naman pala talaga! Kakambal ng swerte ko ang tilos ng mata nung isa pang backseat driver. Lumayo siya sa aming estante, akala ko wala nang pakialam. Tapos lumapit sa amin, nakangisi, angat-angat ang isang dilaw na tomo. Pinagmumura namin siya sa tuwa.
Nagkainan kami. Dumiskarte lang ng mainit na kanin at malamig na sopdrink sa kanto tapos naghanap ng pwesto para magpiknik. Ano ang ulam? Samu't-sari, basta lahat diretso mula sa mga lata. Masarap ang kain namin. Kasahog ng bawat subo ang pinagsaluhang kwento at tawa. Naalala namin ang mga naiwan naming ka-org, laluna ang mga babaeng taga-food tech na laging pinandidirihan ang trip naming mga de lata. Lagi namin silang inaaya na makisalo duon sa Diliman. Ayaw nila. Yun nga raw, kadiri, exponential daw ang paglaganap ng mga mikrobyo run. Nakakatuwa yung mga mukha nila, asiwang-asiwa sa amin. Kami tuloy, mas lalo namang ginanahan!
Pinag-usapan namin ang UPLB. Kakaiba dito, nagkasundo kami. Parang mas okay pa sa pinanggalingan namin, mas tahimik, mas masarap ang hangin, mas berde. Sabi nung isa, mas taimtimang makapag-iisip sa LB. Para sa isa naman, baka mas masarap mag-aral, baka maging henyo pa raw run! Okay raw dun mag-jogging, ika nung isa. Nakakatuwa rin ang LB para sa huli. Kasi malayo.
Ilang sandali pa ang tinagal namin duon, pinalipas ang iba't ibang kwento at laro. Umuwi kami pagkatapos mapakopya ang libro at tangayin ang pangakong original buko pie.
Tungo sa Kabilang Kanan
Taon na rin ang nakalipas. Salamat na lang at sa kabila ng lahat mikrobyo sa aming mga balumbalunan, buhay na buhay pa kami. May komunikasyon pa naman, bihira nga lang ang mata sa mata, pinagtitiisan ang mga elektronik na paraan. Heto kami ngayon, may kanya-kanyang landas, kanya-kanyang kanan.
Sa aking banda, bumalik ako kamakailan upang makilala ang mga sasakyang bus, masukat ang tagal ng byahe, at muling makilala ang mga landas. Inalam ko rin ang mga gusali sa tulong ng mga umaali-aligid na tao run. Preparasyon ito sa aking pangatlong pagbisita, ang demo.
Sa ikaapat na byahe, ibinigay sa akin ang listahan ng mga aasikasuhing papeles. Inumpisahan ko na rin ang aking medical clearance. Ngayon, pumunta ako para lang malaman na may "radiologically healthy chest" ako. Dagdag dito, maikakahon ako sa mga dimensyong 1.68 metro at 74.5 kilo. Kailangan ko pang bumalik bukas para sa mga karagdagang eksameng pisikal. Isa na namang araw. Isa na namang bilang.
Sa dyip, kaninang umaga, medyo makulimlim at mahangin. Umambon ng bulak sa pagitan ko at ng pulang-pulang punong kabalyero. Nagsasayaw pa ang bulak sa hangin, nakakaengganyo. Tila libo-libong wishy-wishy na kailangang unahan ng libo-libo ring hiling sa tadhana bago isa-isang lumapag ang mga ito sa lupa.
Buti na lang, sa harap ako nakaupo, katabi ng tsuper. Isinakop ni manong ang kanyang ilong sa kamiseta. Hindi ko alam kung nabasa niyang baguhan lamang ako, kasabay ng talamak na incoming freshmen. Basta minabuti na rin niyang magpayo.
"Umaambon ng bulak, masakit sa baga yan."
Nagpigil ako ng hininga.
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)