***
PARALLEL BLOGS
One site leads to another. Such is the Song of the Web. It is as unhurried at times when you are ruminating on a piece, or browsing through jpeg pictures and drawings, or taking your sweet time with reading all of a guestbook's entries.
So too can the tempo rise, fingers, clickers, keys, eyes, mind all focus leaving the rest of the body to sit as it may, achieving a balance, with or without posture. Such is the song of the web for those harassed to find links, solve html riddles, skip and scan search results with the netcard or netcafe in steady pursuit. The fevered pitch. We run the course until it all grinds to a halt. Call-waiting wasn't disabled, or sister picked up the phone unmindful of your frenzied state, or the cafe-owner has been sweeping near your place for so long because she doesn't have the heart to tell you that the shop will close in fifteen minutes.
Here, time is gold. And the songs of webwriters are sung at times like the harassed nursery rhymes of a nervous child in her recitation. My "colleagues" write as though it was the most natural thing in the world.
Here, I find other writers. I call them parallel because I imagine (and conjure) some sort of symmetry in all of this. As if in the randomness of the net, in the hodge-podge of several fragmentary orders, there exists some grand web design. It is my conceit though that I array myself alongside their creations.
My links include my most adorable bunso pair. I call them both Kat (in memory of the one that had to go away?) and I think they're braving the net like lone felines, always graceful, never caught off-guard. They are so different, almost bipolar. The younger calls herself a princess and the older finds herself a prisoner. When I was their age my idea of a hobby was to climb trees for aratiles!
Then there's this great pair of writers in Filipino. Ate Sienna freely uses the food metaphor in her pansitan. She is probably more justified in doing so! Like the pansit, her site is so filling that it precludes multiple courses. Just have a softdrink by your side and read on! Her site even offers a discussion board (come join the fun!) where you can discuss with noodles and all still in your mouth with the perfect strangers watching the same thing!
The next one is a gem I've always looked for and I never thought I'd find. Guniguni flows from the mind of a twenty or so year-old bent on monolingual expression. That is not as easy as it sounds. Believe you me, I've tried! She probably has a very healthy mind, judging from what I've read. Fertile and lush. Her "delusions" are enchanting. I've been caught in her web. I've been drawn and now I shall be rooted like those unfortunate Greek mortals turned into trees.
One thing they both have is "humor." It is my greatest handicap. You can't find it here when I write. Sometimes, not even when I drink. The poets call it "wit" and we call it "siste." Ate Sienna was right in quoting that guy who said humor is man's great genius. In their own netways, their individual brilliant characters are unmistakeable. More power to the people I just mentioned without permission!
Ria, one day you'll just find out that you're not blogging to yourself. Whether you like it or not.
***
KAY JEROME, PARA SA LAHAT
Muli, sa mga nakakakilala sa akin, alam n'yo na hindi ako ganito kabigay-todo magbenta (pero OK talaga sila ha!!!) kahit na napahanga talaga ako. Alam nyong may nangyayari sa akin ngayon. Hindi kayo nagakakamali. Nagkamali lang kayo dahil naging kaibigan ko kayo at ngayon dapat nyo akong daluhan ayon sa nakaatas sa mga alituntuning gumagabay sa mga magkakatoto. Huwag kayong mag-alala, lahat kayo, walang dapat gawin. Tinanggal ko na sa inyo ang anumang responsibilidad. Huwag na rin kayo mag-guilt-trip!
Maliban sa iyo Jerome! Kasama kita 'tol, haharapin natin ito maya-maya! (Limang oras na lang, alas singko na ng umaga tol, alas diyes tayo magsisimulang makikipagtuos sa kapalaran) Kita-kita na lang tayo. Kung ito ang huli kong blag, ibibigay ko sa iyo ang mga pasword, sabihin mo na lang sa kanila para sa akin kumbakit namamaalam ako.
At sabihin mo na rin sa kanilang lahat na wala akong ipambabalato!!! Hehe. (",)
***
Tama ba naman ito? Ngayon pa inilathala ng Peyups? Maagang paValentine ba? Ewan ko ba. Pasasalamat ko kasi iyan sa kaibigan kong hindi ko mapangalanan. Kung gusto ninyong malaman ang isang mahalagang pinag-ugatan ng blog (at blogger na ito) basahin ninyo ito. Pakiusap lang, laitin nyo na ako at pagtawanan pero kailangan kong ilabas iyan.
Ganyan lang talaga ang buhay. Pero ganyan nga ba dapat?
Ene 30, 2002
***
After Lu Hsun, I haven't read too much. I committed myself to the homepage. Now that it's more or less in place, I shall resume my beloved task.
I've read most of "The Hobbit" and a couple of chapters of "Two Towers." Two books from Monica are in my reading queue. So are two volumes from Jerico. And the chairman of the Board gave me heavy tomes listing thousands of corporations that I must sort, process and act upon. Somehow, I gave my beloved benefactors reason to believe that I'm a speed reader.
But because of this thing that happened to me, this reassertion of Fate's that I am nothing more than its plaything, my mind has drifted to that old Mexican metaphor. It has been retold by John Steinbeck and published in the form of "The Pearl." It's a thin volume. Not too expensive too as books are priced here in OurLand.
I drifted back to it as I said and now through this writing, I am actively pursuing it. Let's just say, for now, that I have come into contact with my own "Pearl." Someday maybe, I can tell you about it. But for now, Steinbeck's. This is one way I can have a fair idea how I can deal with my own little life-twist.
***
ANG PERLAS
"Sa bayan, ikinukwento nila ang istorya ng dakilang perlas - kung paano ito nakita and paano nawala muli. Ikinukwento nila ang tungkol kay Kino, ang mangingisda, at sa kanyang asawa, si Juana, at sa tungkol sa sanggol na si Coyotito. At dahil napakadalas nang naikwento ang istorya, nag-ugat na ito sa isipan ng bawat tao. At, tulad sa lahat ng mailang-ulit na naikwentong istorya sa mga puso ng tao, mayrooon lang mga mabuti at masamang bagay at mga itim at puting bagay at mabuti at lubusang masamang bagay at walang nasa-gitna saanman."
John Steinbeck
mula sa pambungad ng "The Pearl"
(Salin ng taga-rebyu)
Tunay na perlas ang librong ito ni Steinbeck. Manipis ang tomo at siksik sa sustansya, tulad ng perlas. Tulad rin ng pinagmulan ng perlas, tila napukaw ang kamalayan ng manunulat nang malalim at hindi na maatrasan ang ganoong estado ng isipan. At ang ganuong pagkapukaw sa imahinasyon at diwa ng may-akda ang pinagmulan ng obrang ito.
Payak ang pagkakasalaysay. Para kang isang batang Mehikano o estranghero na pinagpapasahan ng nakakatanda ng isang kwento na nakabigkis sa kanyang pinag-ugatan.
PAGKUHA
Una, ilang sipi sa libro. Manipis ito, wala pang sandaan ang pahina. Ewan ko kung ano ang tindig ng mambabasa sa IPR pero tutal hindi na naman makikinabang si Steinbeck dyan, opsyon ninyong ipakopya sa anumang akalatan na malapit sa puso ninyo. Wala pang singkwenta pesos iyan, lalo na kung di nyo na isasama ang mga paunang salita ng mga taong hindi naman si Steinbeck!
O maaaring bilhin sa mga suking tindahan na "kinalakihan" nyo na! O mula sa mga bagong mamahaling estante. Hindi naman lumalampas sa dalawandaang piso ang mga kopyang nasusumpungan ko. Ayon nga sa isang Heswitang mahal na mahal ng block (naalala mo pa ba sya jessie?), kung hindi kayo makabili ng kopya at walang kumuha sa inyo sa pagronda nyo sa Quezon Ave., nakawin nyo!
Masyado yatang napalakas ang salespitch ko! Dala lamang ng sobrang emosyon. Pakatandaan, medyo masama pa rin ang timpla ko e! O sige, balik na sa rebyu.
PAGKILALA
Kabilang sa isang mangingisdang-bayan ng kolonyal na Mehiko si Kino ang puno ng kanyang maliit na pamilya. Sa kabigatan ng malubhang sakit ng kanyang anak, natagpuan niya ang isang perpektong perlas na abnormal ang laki sa kanyang paninisid.
Simula nuon, nagbago na ang buhay ng kanyang pamilya. Napakaganda ng perlas at puno ng napakaraming potensyal at probabilidad. Tumulay ang mga dati-rati'y pangarap na isinasapuso lang, sa labi ng pamilya bilang mga kongkretong plano. Sapagkat nasa kanila na ang tinagurian ng bayan na "Perlas ng Daigdig."
Ngunit sa mabilis na tempo ng mga pangyayari, simbilis at simpayak ng pagbabago ng isip ng mga taong ipokrito, narating ni Kino ang kalagayang hiwalay sa pamumuhay, sa lipunan, at sa sarili. Tunghayan ang mga dinala ng perlas sa mag-asawa at sa kanilang anak.
PAGBASA
Musikal na komposisyon ang akda. Isa itong nasasapapel na katumbas ng isang kwento sa paligid ng isang bonfire kung saan may mga nakatayming na palo sa tambol at alog sa marakas.
May ritmo ito at maingat na hinabi ang tempo. Maaring hindi ito mahalata sapagkat napakanatural ng bagsak ng mga salita rito.
Metapora ang akda. Maaring basahin ito bilang pagsiyasat sa kaugnayan ng tao sa kayamanan, sa materyal na posesyon, sa pangangailangan at karangyaan.
Mas malalim, parabula ang akda. Sabayan ang sabayang pagkilos ng dalawang kasagaran ng kabutihan at kasamaan, puti at itim, sa buhay ng mag-anak. Masdan ang taglagas ng mga kaibigan at pag-usbong ng mga kalaban sa milagro ng biglaang kayamanan.
Pakinggan ang nagtatagisang mga tunog. Una ang Awit ng Mag-anak, ayon sa banggit ni Steinbeck. Katapat nito, ang Awit ng Kaaway, ang tugtog ng anumang nanghihimasok at nagbabantang wasakin ang pamilya.
Sa gitna nito, at sa paglaon, sa buong paligid, ang kakaiba at di mawariang Awit ng Perlas.
PAGREBYU
Naku, baka mas humaba pa sa akda mismo ang piyesang ito! Sa panapos, isang gabay sa pagrerebyu.
Isang subhetibong laro ang pinalalaro (o pinatutugtog!) ni Steinbeck. Nagpapakilala ang kwento bilang isang kwentong-bayan o folk-tale, isang uri ng literaturang may mas direktang kaugnayan sa karaniwang tao.
Ayon sa akda, malayang hanapin ng mambabasa ang anuman sa kwento na may halaga sa kanya. Iyan naman talaga ang prinsipyong gumagabay sa pagpapatuloy ng pagpapasa-pasa ng kwento, ng mga "tala ng buhay," at ng buhay at pamumuhay (mismo) ng mga henerasyon sa salinlahi. Napapatingkad ang mga kailangan, nababawas ang mga hindi angkop sa kinikilalang pangangailangan ng kasalukuyang panahon.
Ayon sa prinsipyong iyan ang aking pagrebyu. Kinuha ko ang mga bagay na malapit sa aking kasalukuyang karanasan, kalagayan, at pangangailangan (at itong malaking bagay na kinakaharap ko!). Iyan ang isiniwalat ko riyan, para sa konsumpsyon ng sasalo sa aking "isasalin."
Ngunit sa huli, mas mahalaga na ang ngayong bumasa ng rebyu mismo ang sumalok sa batis na pinag-inuman ko. At ako naman ang makikibahagi, kung maaari, sa kanyang mapapahalagahan at maisasalin.
"Kung isang parabula ang kwentong ito, maaaring kumukuha ang bawat isa ng sarili niyang kahulugan mula rito at binabasa ang sarili niyang buhay rito."
John Steinbeck
mula sa pambungad ng "The Pearl"
(Salin ng taga-rebyu)
After Lu Hsun, I haven't read too much. I committed myself to the homepage. Now that it's more or less in place, I shall resume my beloved task.
I've read most of "The Hobbit" and a couple of chapters of "Two Towers." Two books from Monica are in my reading queue. So are two volumes from Jerico. And the chairman of the Board gave me heavy tomes listing thousands of corporations that I must sort, process and act upon. Somehow, I gave my beloved benefactors reason to believe that I'm a speed reader.
But because of this thing that happened to me, this reassertion of Fate's that I am nothing more than its plaything, my mind has drifted to that old Mexican metaphor. It has been retold by John Steinbeck and published in the form of "The Pearl." It's a thin volume. Not too expensive too as books are priced here in OurLand.
I drifted back to it as I said and now through this writing, I am actively pursuing it. Let's just say, for now, that I have come into contact with my own "Pearl." Someday maybe, I can tell you about it. But for now, Steinbeck's. This is one way I can have a fair idea how I can deal with my own little life-twist.
***
ANG PERLAS
"Sa bayan, ikinukwento nila ang istorya ng dakilang perlas - kung paano ito nakita and paano nawala muli. Ikinukwento nila ang tungkol kay Kino, ang mangingisda, at sa kanyang asawa, si Juana, at sa tungkol sa sanggol na si Coyotito. At dahil napakadalas nang naikwento ang istorya, nag-ugat na ito sa isipan ng bawat tao. At, tulad sa lahat ng mailang-ulit na naikwentong istorya sa mga puso ng tao, mayrooon lang mga mabuti at masamang bagay at mga itim at puting bagay at mabuti at lubusang masamang bagay at walang nasa-gitna saanman."
John Steinbeck
mula sa pambungad ng "The Pearl"
(Salin ng taga-rebyu)
Tunay na perlas ang librong ito ni Steinbeck. Manipis ang tomo at siksik sa sustansya, tulad ng perlas. Tulad rin ng pinagmulan ng perlas, tila napukaw ang kamalayan ng manunulat nang malalim at hindi na maatrasan ang ganoong estado ng isipan. At ang ganuong pagkapukaw sa imahinasyon at diwa ng may-akda ang pinagmulan ng obrang ito.
Payak ang pagkakasalaysay. Para kang isang batang Mehikano o estranghero na pinagpapasahan ng nakakatanda ng isang kwento na nakabigkis sa kanyang pinag-ugatan.
PAGKUHA
Una, ilang sipi sa libro. Manipis ito, wala pang sandaan ang pahina. Ewan ko kung ano ang tindig ng mambabasa sa IPR pero tutal hindi na naman makikinabang si Steinbeck dyan, opsyon ninyong ipakopya sa anumang akalatan na malapit sa puso ninyo. Wala pang singkwenta pesos iyan, lalo na kung di nyo na isasama ang mga paunang salita ng mga taong hindi naman si Steinbeck!
O maaaring bilhin sa mga suking tindahan na "kinalakihan" nyo na! O mula sa mga bagong mamahaling estante. Hindi naman lumalampas sa dalawandaang piso ang mga kopyang nasusumpungan ko. Ayon nga sa isang Heswitang mahal na mahal ng block (naalala mo pa ba sya jessie?), kung hindi kayo makabili ng kopya at walang kumuha sa inyo sa pagronda nyo sa Quezon Ave., nakawin nyo!
Masyado yatang napalakas ang salespitch ko! Dala lamang ng sobrang emosyon. Pakatandaan, medyo masama pa rin ang timpla ko e! O sige, balik na sa rebyu.
PAGKILALA
Kabilang sa isang mangingisdang-bayan ng kolonyal na Mehiko si Kino ang puno ng kanyang maliit na pamilya. Sa kabigatan ng malubhang sakit ng kanyang anak, natagpuan niya ang isang perpektong perlas na abnormal ang laki sa kanyang paninisid.
Simula nuon, nagbago na ang buhay ng kanyang pamilya. Napakaganda ng perlas at puno ng napakaraming potensyal at probabilidad. Tumulay ang mga dati-rati'y pangarap na isinasapuso lang, sa labi ng pamilya bilang mga kongkretong plano. Sapagkat nasa kanila na ang tinagurian ng bayan na "Perlas ng Daigdig."
Ngunit sa mabilis na tempo ng mga pangyayari, simbilis at simpayak ng pagbabago ng isip ng mga taong ipokrito, narating ni Kino ang kalagayang hiwalay sa pamumuhay, sa lipunan, at sa sarili. Tunghayan ang mga dinala ng perlas sa mag-asawa at sa kanilang anak.
PAGBASA
Musikal na komposisyon ang akda. Isa itong nasasapapel na katumbas ng isang kwento sa paligid ng isang bonfire kung saan may mga nakatayming na palo sa tambol at alog sa marakas.
May ritmo ito at maingat na hinabi ang tempo. Maaring hindi ito mahalata sapagkat napakanatural ng bagsak ng mga salita rito.
Metapora ang akda. Maaring basahin ito bilang pagsiyasat sa kaugnayan ng tao sa kayamanan, sa materyal na posesyon, sa pangangailangan at karangyaan.
Mas malalim, parabula ang akda. Sabayan ang sabayang pagkilos ng dalawang kasagaran ng kabutihan at kasamaan, puti at itim, sa buhay ng mag-anak. Masdan ang taglagas ng mga kaibigan at pag-usbong ng mga kalaban sa milagro ng biglaang kayamanan.
Pakinggan ang nagtatagisang mga tunog. Una ang Awit ng Mag-anak, ayon sa banggit ni Steinbeck. Katapat nito, ang Awit ng Kaaway, ang tugtog ng anumang nanghihimasok at nagbabantang wasakin ang pamilya.
Sa gitna nito, at sa paglaon, sa buong paligid, ang kakaiba at di mawariang Awit ng Perlas.
PAGREBYU
Naku, baka mas humaba pa sa akda mismo ang piyesang ito! Sa panapos, isang gabay sa pagrerebyu.
Isang subhetibong laro ang pinalalaro (o pinatutugtog!) ni Steinbeck. Nagpapakilala ang kwento bilang isang kwentong-bayan o folk-tale, isang uri ng literaturang may mas direktang kaugnayan sa karaniwang tao.
Ayon sa akda, malayang hanapin ng mambabasa ang anuman sa kwento na may halaga sa kanya. Iyan naman talaga ang prinsipyong gumagabay sa pagpapatuloy ng pagpapasa-pasa ng kwento, ng mga "tala ng buhay," at ng buhay at pamumuhay (mismo) ng mga henerasyon sa salinlahi. Napapatingkad ang mga kailangan, nababawas ang mga hindi angkop sa kinikilalang pangangailangan ng kasalukuyang panahon.
Ayon sa prinsipyong iyan ang aking pagrebyu. Kinuha ko ang mga bagay na malapit sa aking kasalukuyang karanasan, kalagayan, at pangangailangan (at itong malaking bagay na kinakaharap ko!). Iyan ang isiniwalat ko riyan, para sa konsumpsyon ng sasalo sa aking "isasalin."
Ngunit sa huli, mas mahalaga na ang ngayong bumasa ng rebyu mismo ang sumalok sa batis na pinag-inuman ko. At ako naman ang makikibahagi, kung maaari, sa kanyang mapapahalagahan at maisasalin.
"Kung isang parabula ang kwentong ito, maaaring kumukuha ang bawat isa ng sarili niyang kahulugan mula rito at binabasa ang sarili niyang buhay rito."
John Steinbeck
mula sa pambungad ng "The Pearl"
(Salin ng taga-rebyu)
Ene 29, 2002
Those links will be reduced to texts again. My home pages may be a luxury for high-end users, but I want my blog to be more, well, democratic.
Weblove is this way: one site leads to another. I was lead to a site with a link to the blog. Beside it, the text quipped something like, everybody and their mothers have one nowadays... I fathom it was supposed to be witty. I didn't find it amusing though.
Maybe I would if "everybody" meant only that minority with literacy, education in basic composition, computer access, basic computer know-how, and time to spare. That minority which is, in more ways than one, elite. That minority which I am a member of. That minority which is usually so damn shocked with poverty and other diseases but fail to realize its connection with the self.
Some members of this minority often reads illiteracy like a textbook, makes some humanistic comment as I do now and shelves the book for later reference. It does poverty like a little project on the side and treats it like a pretty declamation piece to get attention and votes, build Foundations that will justify the existing norm through some vague notion of Charity, and collect some lifetime achievement medal from entities that know no better. Then the project, like knitwork done in idlehours, is shelved at will.
Webhate is this way: one site leads to another. I have found these other sites, these e-zines i have grouped in my links page, that are more or less aware of the special medium, it's potentialities and threats to the way we think. The way we are and will be. The handlers have involved in their visions the great possibilities of such a readership. And maybe, they could make some difference.
I am lucky to have realized through such sites that the web is not just a redlight district for corporations and pervs. That the information highway is not just a service road for truckloads of distended facts where we journey toward more info and less wisdom.
And not all netizens deserve the grave accusations I give myself.
And although the roads of the matrix are like the urban paths of MyLand, littered with queues of trash, we reside here and we do not just leave our marks. We make our stands.
***
Right. As some closer to me might have already guessed by now, something significant has happened to me. Else, they know, I wouldn't spill this much hated lava in the form of meta-blogging.
They would be right too. I'm not in a very good mood today. They would be wrong though if they thought this was uncharacteristic of me. This is my character! I am not one too go for the enigmatic effect. No way man.
I do not wish anonymity either. If I say thus, I say thus with my name on it. Anonymity is one of two things. It can be the cowardice of people who care not for responsibility. Or the right of people who are truly too great for their work to be marred by the perversions of posterity.
I know that I have neither escape or right.
Still, I have learned to keep some things to myself. We hurt people less that way. And maybe, not being in "my right mind" is no excuse for me to write this way. Too unsubtle. Too open.
I'd rather I just spewed this through some comical form. Or not write at all and just declaim over fiery refreshments. Or write in the way I always do, trying to do something little by little. With everybody else barely noticing. Too damn subtle, even I don't know if I'm really doing something!
Well, this is the toll of ignorance. I write now, never to know if this is a step forward. Or a step back. I have written again and as always, I remain, craftless.
Weblove is this way: one site leads to another. I was lead to a site with a link to the blog. Beside it, the text quipped something like, everybody and their mothers have one nowadays... I fathom it was supposed to be witty. I didn't find it amusing though.
Maybe I would if "everybody" meant only that minority with literacy, education in basic composition, computer access, basic computer know-how, and time to spare. That minority which is, in more ways than one, elite. That minority which I am a member of. That minority which is usually so damn shocked with poverty and other diseases but fail to realize its connection with the self.
Some members of this minority often reads illiteracy like a textbook, makes some humanistic comment as I do now and shelves the book for later reference. It does poverty like a little project on the side and treats it like a pretty declamation piece to get attention and votes, build Foundations that will justify the existing norm through some vague notion of Charity, and collect some lifetime achievement medal from entities that know no better. Then the project, like knitwork done in idlehours, is shelved at will.
Webhate is this way: one site leads to another. I have found these other sites, these e-zines i have grouped in my links page, that are more or less aware of the special medium, it's potentialities and threats to the way we think. The way we are and will be. The handlers have involved in their visions the great possibilities of such a readership. And maybe, they could make some difference.
I am lucky to have realized through such sites that the web is not just a redlight district for corporations and pervs. That the information highway is not just a service road for truckloads of distended facts where we journey toward more info and less wisdom.
And not all netizens deserve the grave accusations I give myself.
And although the roads of the matrix are like the urban paths of MyLand, littered with queues of trash, we reside here and we do not just leave our marks. We make our stands.
***
Right. As some closer to me might have already guessed by now, something significant has happened to me. Else, they know, I wouldn't spill this much hated lava in the form of meta-blogging.
They would be right too. I'm not in a very good mood today. They would be wrong though if they thought this was uncharacteristic of me. This is my character! I am not one too go for the enigmatic effect. No way man.
I do not wish anonymity either. If I say thus, I say thus with my name on it. Anonymity is one of two things. It can be the cowardice of people who care not for responsibility. Or the right of people who are truly too great for their work to be marred by the perversions of posterity.
I know that I have neither escape or right.
Still, I have learned to keep some things to myself. We hurt people less that way. And maybe, not being in "my right mind" is no excuse for me to write this way. Too unsubtle. Too open.
I'd rather I just spewed this through some comical form. Or not write at all and just declaim over fiery refreshments. Or write in the way I always do, trying to do something little by little. With everybody else barely noticing. Too damn subtle, even I don't know if I'm really doing something!
Well, this is the toll of ignorance. I write now, never to know if this is a step forward. Or a step back. I have written again and as always, I remain, craftless.
Ene 28, 2002
Nuong kapanahunan ng Ikatlong EDSA, wala akong naisulat. Natulala ako. Silang lahat, galit na galit, ikinukumpara ang dalawang EDSA, parang dinedebate ang rumaragasang pwersa ng masa. Anong magagawa ng satsat mo sa ganoong pagsiklab ng mga damdamin? Sa harap ng ganoong indignasyon na, kumpaano mo man titingnan, e talaga namang karapatan nila.
Hindi natin maiwasan siguro. Kailangan mapanatag sa loob na tayo ang nasa tama. Atin ang tunay na EDSA. Atin lang ang EDSA. Sa tama lang ang EDSA. Pero mahusgahan man nating mali ang kanilang ibinabanderang idolo, sila ba mismo e mali? Wala sila sa lugar? Bakit hindi na lang manahimik sa kanilang tamang kinalalagyan sa ilalim ng mga yabag ng altasosyedad? Sa ilalim ng mga may-pinag-aralan?
Nalungkot ako nuong mga panahong iyon. At hanggang ngayon, narito ang lungkot na iyon. Kambal ng ipit na galit. Malamang hindi sa kanila. Malamang hindi sa mga hinaing at galit nila. Malamang sa mga katulad ko sa kabilang ibayo na ginagamit ang kalagayan nila. Malamang sa mga kasamahan ko sa panig ng anti na makitid ang pagkumpronta sa kanilang hinaing. Sa mga katulad ko. Sa lahat ng mga "ako."
Alam ko ito pero hinding-hindi ko ganap na maiintindihan. Kahit ang pagbabasa, may limitasyon. Para akong minumura at sinusumpa ni Marx sa kanyang pagsambit ng "Social Being defines Social Consciousness." Alam ko ang hangganan ko at hindi ako masaya rito. Galit ako rito. Ano ang silbi ko sa kanila? Sa atin? Sa akin.
Wala.
Hindi naman talaga mapaghihiwalay ang mga iyan. Kahit pa ilang kahon ng high-rise ang itayo natin. Kahit pa ilang ibayong bansa ang patunguhan natin. Kahit pa ilang pro, anti, at iba pang mga tatak at bansag ang imbentuhin natin.
Hindi natin maiwasan siguro. Kailangan mapanatag sa loob na tayo ang nasa tama. Atin ang tunay na EDSA. Atin lang ang EDSA. Sa tama lang ang EDSA. Pero mahusgahan man nating mali ang kanilang ibinabanderang idolo, sila ba mismo e mali? Wala sila sa lugar? Bakit hindi na lang manahimik sa kanilang tamang kinalalagyan sa ilalim ng mga yabag ng altasosyedad? Sa ilalim ng mga may-pinag-aralan?
Nalungkot ako nuong mga panahong iyon. At hanggang ngayon, narito ang lungkot na iyon. Kambal ng ipit na galit. Malamang hindi sa kanila. Malamang hindi sa mga hinaing at galit nila. Malamang sa mga katulad ko sa kabilang ibayo na ginagamit ang kalagayan nila. Malamang sa mga kasamahan ko sa panig ng anti na makitid ang pagkumpronta sa kanilang hinaing. Sa mga katulad ko. Sa lahat ng mga "ako."
Alam ko ito pero hinding-hindi ko ganap na maiintindihan. Kahit ang pagbabasa, may limitasyon. Para akong minumura at sinusumpa ni Marx sa kanyang pagsambit ng "Social Being defines Social Consciousness." Alam ko ang hangganan ko at hindi ako masaya rito. Galit ako rito. Ano ang silbi ko sa kanila? Sa atin? Sa akin.
Wala.
Hindi naman talaga mapaghihiwalay ang mga iyan. Kahit pa ilang kahon ng high-rise ang itayo natin. Kahit pa ilang ibayong bansa ang patunguhan natin. Kahit pa ilang pro, anti, at iba pang mga tatak at bansag ang imbentuhin natin.
I gave to Tinig.com the full four parts of my EDSA Dos journals. (I gave Peyups only the first part.) They somehow saw it fit for web publication and the whole thing is my first Tinig entry. It's out in Tinig.com v10.1.
I remember writing those then. I was furious and bent. The keys had to absorb my strokes, the clicker knew my impatience especially when some typographical error went in the way of my thought-flow. This is the responsibility of the literate, I said to myself. We must strive for something. Back then, I knew not what to do. And I typed in my doubts along with all that glowing hate.
Then EDSA spawned her third child, the most hideous one. It was colored Orange, the banner of a fallen "hero." It was Red diluted by Yellow tears. Then, miles away, in Rizal, viewing through the boob tube, I realized my conceit, the conceit of my class, my literate company. And I knew then, with a heart trodden by the whipped throng, that if we, the damned literate, would not bring them our benefits, our various arts and letters, they would surely take it from us.
And when they do, I fear I will brook no opposition.
I remember writing those then. I was furious and bent. The keys had to absorb my strokes, the clicker knew my impatience especially when some typographical error went in the way of my thought-flow. This is the responsibility of the literate, I said to myself. We must strive for something. Back then, I knew not what to do. And I typed in my doubts along with all that glowing hate.
Then EDSA spawned her third child, the most hideous one. It was colored Orange, the banner of a fallen "hero." It was Red diluted by Yellow tears. Then, miles away, in Rizal, viewing through the boob tube, I realized my conceit, the conceit of my class, my literate company. And I knew then, with a heart trodden by the whipped throng, that if we, the damned literate, would not bring them our benefits, our various arts and letters, they would surely take it from us.
And when they do, I fear I will brook no opposition.
Ok, all the links are fine (for now!). I hope I can ignore those pages for a few weeks. I've neglected my blogging. I've been reading more than writing. Reviewing those links led me back to all those journals and pages that made the web less of the mysterious, always possibly hostile place I always thought it was. Thanks to all you guys! Thanks for the guestbook visitors too! I wish us all best fortunes and note(blog?)worthy actions in the rest of our on- and offline lives!
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)