Well, I know I have visitors now. I must get over the dumb denial phase. Truth be told, that's better. More feedback, more life, more waste of time for me and everybody else! I foresee that I may not be able to blog here as much as I did before. I'm hatching more diabolical plans that must remain a secret. Also, I'm thinking of getting my sister a new phone maybe by next Christmas (hehe). Or next, next Christmas!
Hmmm. On second thought, maybe I'll just blog.
Dis 27, 2001
PUTOL NA LINYA: Nakawan ng Cell Phone
"Ate nawalan ka ba ng phone? Bakit di mo tinext sa akin?"
-walang kwentang hirit.
Ni hindi natawa si Ate. Pero hindi rin siya nainsulto. Alam naman niya kung anong gusto kong gawin. Gusto ko lang pagaanin ang loob niya. Wala kami sa lugar ng panlipunang strata kung saan para lang paper plate ang cellular phone. Sa estado namin, para iyong fine china. Porselana pero ginagamit, hindi nakalagay sa espesyal na estante.
Bigay ni Ma iyon mula sa kanyang sahod bilang guro. Gamit na gamit naman ni Ate iyon at hindi lang para sa pakikpagsosyalan. Intern si Ate sa UP-PGH. Sa awa ng Diyos, sa susunod na taon, gradweyt na siya. At sakaling pumasa ng Board Exams, M.D. na. Iyon na rin ang nagsisilbing "buzzer" niya. Gamit na gamit iyon lalo na nitong krisis namin sa pamilya nang naospital si lola. Mga doktor at kamag-anak ang ka-text, "hotline" kumbaga!
Nawala rin sa ophthalmology ward. Ninakaw at hindi nakita ni ate. Ironic rin sana kasi hindi niya nakita sa ophtha ward pero namumuro na ako sa paghirit e! Kunsabagay, naiintindihan naman niya. Kasi nawalan na rin ako ng telepono. Bad trip rin kasi grad gift sa akin iyon e. Alam niya na hindi ko minamaliit yung karanasan, gusto ko lang na malagpasan na niya ang kanyang pagluluksa sa lalong madaling panahon. Kasi, kailangan na niyang mapag-isipan ang isang alternatibong sistema para sa mabilisang komunikasyon habang pinag-iipunan (ko?) pa ang kapalit. Kumbaga sa relasyon, move on. Basag na e.
Mas lalong nanghina ang loob ni Ate nang sinabi ng co-intern niya na baka isang tao sa loob ng ward, isang estranghero o bantay ang nakadali. Isipin nga naman, yun pang mga taong tinutulungan ang kumuha! Malaki talaga ang pangangailangan ng mga tao sa ward. Lalo pa siguro at Pasko. Nagkakandaloko-loko na nga rin ang angkang Aguinaldo para sa itutustos sa operasyon ni lola e. Paano pa sila? Kahit hindi pay yun, may mga obligasyon pa rin sigurado. Pwedeng pakiramdam niya, nasa tama siya. Ganoon ang tawag ng pangangailangan e.
Pero, isang senaryo lang iyon. Marami rin ang talagang halang ang bituka, iyon bang handang pumatay ng tao. Apat na ganoon yung nakakuha sa yunit ko. Buti na nga lang, buhay pa ako. At si Ate. Maraming kahabag-habag na dokumentadong kaso ng mga kapwa nating hindi ganoon kaswerte.
Isang pangkaraniwan na karanasan na ito para sa mga Pinoy sa Pilipinas, probinsya man o lungsod. Maraming Pinoy ang nawalan o nanakawan ng telepono. Wala akong kilala dito sa Pinas na walang ibang personal na kakilalang nawalan. At syempre, may pangilan-ngilang Pinoy na nagnakaw, kasamahan ng magnanakaw at opereytor mismo sa merkadong itim.
Isang tulay, isang kagamitan ng komunikasyon at pakikipag-ugnayan ang cellular phone. Ituring man itong isang parikala o irony, isang palaisipan na karapat-dapat lang malutas, o isang panghuling hirit ng isang asar-talo, iiwan ko sa inyo ito: paano nga ba na isang instrumento ng pakikipagkapwa-tao ang nagsisilbing indikasyon at lugar para sa ating mga hidwaan?
"Ate nawalan ka ba ng phone? Bakit di mo tinext sa akin?"
-walang kwentang hirit.
Ni hindi natawa si Ate. Pero hindi rin siya nainsulto. Alam naman niya kung anong gusto kong gawin. Gusto ko lang pagaanin ang loob niya. Wala kami sa lugar ng panlipunang strata kung saan para lang paper plate ang cellular phone. Sa estado namin, para iyong fine china. Porselana pero ginagamit, hindi nakalagay sa espesyal na estante.
Bigay ni Ma iyon mula sa kanyang sahod bilang guro. Gamit na gamit naman ni Ate iyon at hindi lang para sa pakikpagsosyalan. Intern si Ate sa UP-PGH. Sa awa ng Diyos, sa susunod na taon, gradweyt na siya. At sakaling pumasa ng Board Exams, M.D. na. Iyon na rin ang nagsisilbing "buzzer" niya. Gamit na gamit iyon lalo na nitong krisis namin sa pamilya nang naospital si lola. Mga doktor at kamag-anak ang ka-text, "hotline" kumbaga!
Nawala rin sa ophthalmology ward. Ninakaw at hindi nakita ni ate. Ironic rin sana kasi hindi niya nakita sa ophtha ward pero namumuro na ako sa paghirit e! Kunsabagay, naiintindihan naman niya. Kasi nawalan na rin ako ng telepono. Bad trip rin kasi grad gift sa akin iyon e. Alam niya na hindi ko minamaliit yung karanasan, gusto ko lang na malagpasan na niya ang kanyang pagluluksa sa lalong madaling panahon. Kasi, kailangan na niyang mapag-isipan ang isang alternatibong sistema para sa mabilisang komunikasyon habang pinag-iipunan (ko?) pa ang kapalit. Kumbaga sa relasyon, move on. Basag na e.
Mas lalong nanghina ang loob ni Ate nang sinabi ng co-intern niya na baka isang tao sa loob ng ward, isang estranghero o bantay ang nakadali. Isipin nga naman, yun pang mga taong tinutulungan ang kumuha! Malaki talaga ang pangangailangan ng mga tao sa ward. Lalo pa siguro at Pasko. Nagkakandaloko-loko na nga rin ang angkang Aguinaldo para sa itutustos sa operasyon ni lola e. Paano pa sila? Kahit hindi pay yun, may mga obligasyon pa rin sigurado. Pwedeng pakiramdam niya, nasa tama siya. Ganoon ang tawag ng pangangailangan e.
Pero, isang senaryo lang iyon. Marami rin ang talagang halang ang bituka, iyon bang handang pumatay ng tao. Apat na ganoon yung nakakuha sa yunit ko. Buti na nga lang, buhay pa ako. At si Ate. Maraming kahabag-habag na dokumentadong kaso ng mga kapwa nating hindi ganoon kaswerte.
Isang pangkaraniwan na karanasan na ito para sa mga Pinoy sa Pilipinas, probinsya man o lungsod. Maraming Pinoy ang nawalan o nanakawan ng telepono. Wala akong kilala dito sa Pinas na walang ibang personal na kakilalang nawalan. At syempre, may pangilan-ngilang Pinoy na nagnakaw, kasamahan ng magnanakaw at opereytor mismo sa merkadong itim.
Isang tulay, isang kagamitan ng komunikasyon at pakikipag-ugnayan ang cellular phone. Ituring man itong isang parikala o irony, isang palaisipan na karapat-dapat lang malutas, o isang panghuling hirit ng isang asar-talo, iiwan ko sa inyo ito: paano nga ba na isang instrumento ng pakikipagkapwa-tao ang nagsisilbing indikasyon at lugar para sa ating mga hidwaan?
Dis 20, 2001
Work Party
8:51 PM 12/20/01
I have one last workday left tomorrow. I have the whole office to myself and, being a closet anti-social, that's a good way to spend the last workday. A silent, self-paced day typing reports and composing letters.
Contrast that with yesterday. I had two serious meetings crammed after lunch. And after that, the Christmas Party with the rest of the staff. That collective din earned for me a bout with migraine before last night's sleep.
The meetings were two roaring dumptrucks heavy with policies to be formulated, more people to deal with, proposals to be drafted, presentations to be set-up, and problems to contend with. I was the dumpsite.
Then the party. It was also a victory party of sorts. We were no.1 in our field this year! That part I balme on the staff.
I met the staff members, their better halves, children, and some friends in a radically different light. There was something beyond beyond the numbers we crunch, the eyes we operate on, the people we meet, and the endless paper trail that mark our professional passing. I felt something really very funny. I'm not used to it so it took a while to settle down in my gut. But it's a good, bittersweet feeling.
I felt and knew with uncanny certainty, that whatever happens, even if I get unceremoniously fired tomorrow, I will always consider this staff - with people I knew for barely half a year - family.
Markadong Gemini
9:37 PM 12/20/01
Wala akong pakialam kung nasa ilalim ako ng Gemini o kung nasa anong bahay ng anong planeta nakakulong ang tadhana ko. Wala akong tiwala sa mga bituin o anumang nakasulat sa mga kumukutitap nilang pagmumukha. Pumipirma lamang sila ng luha sa langit kapag nahuhulog na sila.
Sa Lian, Batangas ako magpaPasko. Mag-aanak ako sa binyag sa a-bente kwatro, pangalawa ko na (pangatlo, ipapaliwanag na lang, maya-maya...) pero naninibago pa rin ako.
Kuya ko ang ama ng poging lalaking sanggol, pinsan ko sa banda ng ama ko. Kuya ko rin yung kumuha sa akin dati, pero pinsan ko naman siya sa banda ng ina ko. Digresyon, pero babanggitin ko na rin, nagkataong parehong (Ate) Edna ang ngalan ng mga kumare ko. Dahil sa mga "nagkakataon" na ganito, minsan inaakala ng isang indibidwal na talagang espesyal siya, pinagpala, o may mahalaga at kakaibang kahahantungan.
Pero wala na sa isip ko iyon. Sa totoo lang, ikinararangal ko talaga na napili ako ng pinsan ko para sa panganay niya pero hindi ako gaanong masaya. Natatakot pa nga ako. At hindi ito ang tipikal na "takot" ng mga ninong sa mga reregaluhang inaanak.
Kambal ang una kong inaanak. Dalawa silang magagandang babaeng sanggol. Noong bininyagan sila, pakiramdam ko nga may kaakibang nakasulat sa mga bituin ko dahil kambal ang una kong aanakin sa binyag! Swerte raw iyon. At dalawa lang kaming pares ng ninong at ninang! Hindi ito tipikal sa lugar namin sa Rizal, kung saan may pag-iisip na investment ang maraming ninong at ninang na matutunog na pangalan.
Ngunit simple lamang mag-isip ang mag-asawa. Bagay sa payak nilang pamumuhay kahit kakontra sa pag-iisip sa paligid nila.
Ilang buwan pagkatapos, bumigay ang mahinang katawan ng kakambal. At ilang araw pa, ako mismo ang nagbendisyon bago isarado ang ataul at ilagak sa sesementuhang lupa.
Kung tutuusin, wala akong swerte o silbi. Mas mabuti pa nga siguro kung may mas matunog at makapangyarihang ninong na nalapitan para sa ospitalisasyon. Ano ba ang magagawa ko, hamak na mag-aaral, sa mataas na singil ng kamatayan? Walang bituin, walang tala, walang nakasulat, walang swerte, walang kapangyarihan. Wala kapwa para sa inaanak at inaama.
Ngunit sa loob ko, hanggang ngayon, umaasa ako na wala man ang lahat ng ito para sa kanya, ang espesyal kong inaanak, sana pinagpala siya, may kakaibang kinahantungan, may mahalagang kahulugan.
Sa Bisperas, may nakahanda na ako para sa kakambal niya, magdadalagita na. Kung walang kakaibang mangyayari, dadalo ako sa binyag ng mahal kong magiging inaanak. Haharapin ko ang masasayang magulang sa seremonya at pista. Haharapin ko sila, mga pinsan ko, na umasang swerte ang anak nila sa akin. At nagtiwalang maaasahan ako kapag may masamang mangyari.
*****
Sa mga makakabasa, malugod kong pinasasalamatan ang anumang iaalay na mabuting kaisipan o dasal para sa mga bata. Sa kasalukuyan o hinaharap, pagsumikapan sanang pahalagahan ang mga inaanak at ang bigat ng responsibilidad lagpas sa mga pangalan at aginaldo. Manigong Bagong Taon sa lahat!
8:51 PM 12/20/01
I have one last workday left tomorrow. I have the whole office to myself and, being a closet anti-social, that's a good way to spend the last workday. A silent, self-paced day typing reports and composing letters.
Contrast that with yesterday. I had two serious meetings crammed after lunch. And after that, the Christmas Party with the rest of the staff. That collective din earned for me a bout with migraine before last night's sleep.
The meetings were two roaring dumptrucks heavy with policies to be formulated, more people to deal with, proposals to be drafted, presentations to be set-up, and problems to contend with. I was the dumpsite.
Then the party. It was also a victory party of sorts. We were no.1 in our field this year! That part I balme on the staff.
I met the staff members, their better halves, children, and some friends in a radically different light. There was something beyond beyond the numbers we crunch, the eyes we operate on, the people we meet, and the endless paper trail that mark our professional passing. I felt something really very funny. I'm not used to it so it took a while to settle down in my gut. But it's a good, bittersweet feeling.
I felt and knew with uncanny certainty, that whatever happens, even if I get unceremoniously fired tomorrow, I will always consider this staff - with people I knew for barely half a year - family.
Markadong Gemini
9:37 PM 12/20/01
Wala akong pakialam kung nasa ilalim ako ng Gemini o kung nasa anong bahay ng anong planeta nakakulong ang tadhana ko. Wala akong tiwala sa mga bituin o anumang nakasulat sa mga kumukutitap nilang pagmumukha. Pumipirma lamang sila ng luha sa langit kapag nahuhulog na sila.
Sa Lian, Batangas ako magpaPasko. Mag-aanak ako sa binyag sa a-bente kwatro, pangalawa ko na (pangatlo, ipapaliwanag na lang, maya-maya...) pero naninibago pa rin ako.
Kuya ko ang ama ng poging lalaking sanggol, pinsan ko sa banda ng ama ko. Kuya ko rin yung kumuha sa akin dati, pero pinsan ko naman siya sa banda ng ina ko. Digresyon, pero babanggitin ko na rin, nagkataong parehong (Ate) Edna ang ngalan ng mga kumare ko. Dahil sa mga "nagkakataon" na ganito, minsan inaakala ng isang indibidwal na talagang espesyal siya, pinagpala, o may mahalaga at kakaibang kahahantungan.
Pero wala na sa isip ko iyon. Sa totoo lang, ikinararangal ko talaga na napili ako ng pinsan ko para sa panganay niya pero hindi ako gaanong masaya. Natatakot pa nga ako. At hindi ito ang tipikal na "takot" ng mga ninong sa mga reregaluhang inaanak.
Kambal ang una kong inaanak. Dalawa silang magagandang babaeng sanggol. Noong bininyagan sila, pakiramdam ko nga may kaakibang nakasulat sa mga bituin ko dahil kambal ang una kong aanakin sa binyag! Swerte raw iyon. At dalawa lang kaming pares ng ninong at ninang! Hindi ito tipikal sa lugar namin sa Rizal, kung saan may pag-iisip na investment ang maraming ninong at ninang na matutunog na pangalan.
Ngunit simple lamang mag-isip ang mag-asawa. Bagay sa payak nilang pamumuhay kahit kakontra sa pag-iisip sa paligid nila.
Ilang buwan pagkatapos, bumigay ang mahinang katawan ng kakambal. At ilang araw pa, ako mismo ang nagbendisyon bago isarado ang ataul at ilagak sa sesementuhang lupa.
Kung tutuusin, wala akong swerte o silbi. Mas mabuti pa nga siguro kung may mas matunog at makapangyarihang ninong na nalapitan para sa ospitalisasyon. Ano ba ang magagawa ko, hamak na mag-aaral, sa mataas na singil ng kamatayan? Walang bituin, walang tala, walang nakasulat, walang swerte, walang kapangyarihan. Wala kapwa para sa inaanak at inaama.
Ngunit sa loob ko, hanggang ngayon, umaasa ako na wala man ang lahat ng ito para sa kanya, ang espesyal kong inaanak, sana pinagpala siya, may kakaibang kinahantungan, may mahalagang kahulugan.
Sa Bisperas, may nakahanda na ako para sa kakambal niya, magdadalagita na. Kung walang kakaibang mangyayari, dadalo ako sa binyag ng mahal kong magiging inaanak. Haharapin ko ang masasayang magulang sa seremonya at pista. Haharapin ko sila, mga pinsan ko, na umasang swerte ang anak nila sa akin. At nagtiwalang maaasahan ako kapag may masamang mangyari.
*****
Sa mga makakabasa, malugod kong pinasasalamatan ang anumang iaalay na mabuting kaisipan o dasal para sa mga bata. Sa kasalukuyan o hinaharap, pagsumikapan sanang pahalagahan ang mga inaanak at ang bigat ng responsibilidad lagpas sa mga pangalan at aginaldo. Manigong Bagong Taon sa lahat!
Uy andito ka pala! Tumikim ka muna ha? Tapos sabihin mo kung tama na ang timpla...
[Unless I have courted your consent or coerced you, you have been brought to my domain by some quirk of fate or server. I hope you will get something here. You don't need to borrow, just steal. Just let me know you passed by. It'll be very interesting to know. Lives intersect in this plane too shortly, as if it were not important. I hope you beg to differ.]
[Unless I have courted your consent or coerced you, you have been brought to my domain by some quirk of fate or server. I hope you will get something here. You don't need to borrow, just steal. Just let me know you passed by. It'll be very interesting to know. Lives intersect in this plane too shortly, as if it were not important. I hope you beg to differ.]
Dis 18, 2001
In US of A, the formula for the societal power-wielders is WASP. The acronym stands for "White," "Anglo-Saxon," and "Protestant." Skin-color, Race, Religion. These people basically get less harassment, better job openings, benefits, etc. And definitely more political clout. Everybody else is a minority, an unknown quantity, a supporting actress, a staff-member, exotica.
With notable exceptions, of course (I don't subscribe to the idea that globalization necessarily entails homogenization), but undeniably, this is the general case there.
I've been trying to find out if we have a Filipino equivalent of the acronym. I'm trying to soup one out too, in case there isn't. It may be very unpantayong pananaw to do so, but small and snappy formulations gets attention and, if properly executed and contextualized, achieves staying power. Ask those advertisers and PR people!
Here in the Philippines, the favored people are "Tagalog" and "Catholic." I should add maleness too. I admit that I am all of the above. "Tagalog" denotes both language and ethnicity. It also says that you are much closer to the Greater Manila Area, both in terms of physical distance and access to key institutions.
As a language, the message is loud and clear. Some Cebuanos refer to Tagalogs as "mga anak ng Diyos". With something much, much less than a worshipful tone. They are right though. Tagalog claims to be "language" and all the other languages are subjected to being called "dialects." I heard somewhere that a language is just a dialect with an army. That is correct in our case too.
They are right when they say that more Filipinos are born with Cebuano as a mother tongue. The Tagalog retort is that more Filipinos know Tagalog either as a mother tongue or as a second (sibling?) tongue. Of course, the brawl doesn't end there. Cebuano representatives say that it's that way because of the educational system which of course points back to the fact that Filipino, the constitutional language, was based on Tagalog.
That's just one of the debated points in the Cebuano-Tagalog discourse. And we haven't gone up to the Northlanders' Ilocano and English yet.
I tried learning Cebuano. I had this petty crush on a Cebuana. I took Filipino 10.1 and I went on to 10.2 even when my affections for the girl faded. The affection now, belonged to language. It's still there. Although, I fear I'll just hear another Cebuana tell me "pakiramdam mo anak ka ng Diyos" in her mother tongue.
They say you only need three languages to get around the archipelago (besides our heritage of English). Ilocano for the North, Tagalog down here, and Cebuano everywhere else. Down South, our state's bias toward Catholicism is being constantly challenged.
Pres. GMA just declared December 17 as a national holiday because it marked the end of Ramadan. That was certainly long overdue. Now, it just looks like a tactic. Funny that there was a call to a ceasefire when the whole December 17 concept showed that war will now also be waged on the cultural front.
We can just wait and see, and just hope that when the smoke clears, we will have a better understanding of our political composition and much, much better treatment of those people we call "minority" and their speech which we call "dialect." They are, in truth, better known as "marginalized" brothers and sisters with their own rich language and heritage.
But when the smoke clears, if it ever does during our lifetimes, we will only see the product of our neglect. Of our "waiting" and "seeing." And the true Filipinos are called, in our own fields, in our own ways, to do something else. Something better. Something.
With notable exceptions, of course (I don't subscribe to the idea that globalization necessarily entails homogenization), but undeniably, this is the general case there.
I've been trying to find out if we have a Filipino equivalent of the acronym. I'm trying to soup one out too, in case there isn't. It may be very unpantayong pananaw to do so, but small and snappy formulations gets attention and, if properly executed and contextualized, achieves staying power. Ask those advertisers and PR people!
Here in the Philippines, the favored people are "Tagalog" and "Catholic." I should add maleness too. I admit that I am all of the above. "Tagalog" denotes both language and ethnicity. It also says that you are much closer to the Greater Manila Area, both in terms of physical distance and access to key institutions.
As a language, the message is loud and clear. Some Cebuanos refer to Tagalogs as "mga anak ng Diyos". With something much, much less than a worshipful tone. They are right though. Tagalog claims to be "language" and all the other languages are subjected to being called "dialects." I heard somewhere that a language is just a dialect with an army. That is correct in our case too.
They are right when they say that more Filipinos are born with Cebuano as a mother tongue. The Tagalog retort is that more Filipinos know Tagalog either as a mother tongue or as a second (sibling?) tongue. Of course, the brawl doesn't end there. Cebuano representatives say that it's that way because of the educational system which of course points back to the fact that Filipino, the constitutional language, was based on Tagalog.
That's just one of the debated points in the Cebuano-Tagalog discourse. And we haven't gone up to the Northlanders' Ilocano and English yet.
I tried learning Cebuano. I had this petty crush on a Cebuana. I took Filipino 10.1 and I went on to 10.2 even when my affections for the girl faded. The affection now, belonged to language. It's still there. Although, I fear I'll just hear another Cebuana tell me "pakiramdam mo anak ka ng Diyos" in her mother tongue.
They say you only need three languages to get around the archipelago (besides our heritage of English). Ilocano for the North, Tagalog down here, and Cebuano everywhere else. Down South, our state's bias toward Catholicism is being constantly challenged.
Pres. GMA just declared December 17 as a national holiday because it marked the end of Ramadan. That was certainly long overdue. Now, it just looks like a tactic. Funny that there was a call to a ceasefire when the whole December 17 concept showed that war will now also be waged on the cultural front.
We can just wait and see, and just hope that when the smoke clears, we will have a better understanding of our political composition and much, much better treatment of those people we call "minority" and their speech which we call "dialect." They are, in truth, better known as "marginalized" brothers and sisters with their own rich language and heritage.
But when the smoke clears, if it ever does during our lifetimes, we will only see the product of our neglect. Of our "waiting" and "seeing." And the true Filipinos are called, in our own fields, in our own ways, to do something else. Something better. Something.
Christmas may be understood the dawn of liberation. Masses of Jews knew it then only as a night marked by a great star. A very positive and more subtle celestial reincarnation of the Passover.
***
11:58 AM 12/13/01
I really miss blogging.
***
10:52 PM 12/17/01
Mahina ang makina ng Pasko ngayon. Hati ang pakiramdam ko rito. Sa isang banda, masaya ako at kahit paano nabawasan ang kalabisan ng Pasko. Sa kabila, malungkot ako at napapag-isip.
Naalala ko pa noon, pumunta ang Santo Papa sa Pinas. E lampas pa ng Bagong Taon yun! Kung hindi ako nagkakamali, paPebrero na yun e. Iyon na yata ang pinakamahabang Pasko na naranasan ko. Sawang-sawa ako sa mga ilaw sa Ayala at EDSA noon. Nakakasuya sa dila. Doon ko naunawaan na napapaloob ang Pasko sa mga kondisyon ng lipunan.
Hindi ito nakatakda na tila isang tala sa langit. Kung walang kahirapan, hindi mapapaaga ang paglusob ng mga nagka-caroling, ang pagprodus ng mga parol at mga paputok. Kung walang Santo Papa sa Pinas, hindi aabot sa Pebrero ang Pasko.
Pero kung walang pera, tulad ngayon, may kaltas rin sa ningas ng liwanag sa mga kalye , gusali at bahay. Kung magkaroon ng kapansin-pansin na kabawasan sa iuuwi na datong ng mga kapatid, magulang at kaibigan nating OFW, may deduksyon rin sa mga countdown, ingay at, siguro pero sana hindi, halakhakan.
Kaya't sa isang banda, sa totoo lang, inaalala ko rin ang katahimikan ng Paskong ito. Bagamat gusto ko sana ang ganitong Pasko, parang nalulungkot ako. Kasi alam ko na hindi naman talaga ganito ang tipong Pasko ng mga Pinoy. Para bang napilitan lang dahil sa sunod-sunod na dagok ng realidad sa ating mga indibidwal at kolektibong pamumuhay, kabuhayan, at buhay.
Para bang napagod tayo sa mga pinagdaanan natin nitong lilipas na taon. Walang kalatoy-latoy, walang gana. Walang gaanong dahilan para magdiwang.
Syempre, mas liligaya naman habang papalapit na ang kaarawan mismo ng Pasko. Siguro mas malamig nga lang ang pagtanggap sa ilang inaanak. At baka manlamig rin ng kaunti ang mga inaanak at kumare sa matatanggap na Pamasko. Pero may pagmamahal pa rin diyan, sigurado.
Hindi ko lang alam kung paano talaga tayo maaapektuhan ng tuloy-tuloy na Pasko. Malamang na walang gaanong maihahain sa Noche Buena ang mga sumasahod ng arawan at umaasa sa sistemang pakyaw. O, tulad ng nakagawian kapag piyesta, baka mangutang. Mas maraming handa ang mga regular. At mas maraming tutubuin ang mga usurero.
Gayumpaman, Pasko pa rin ito. Nawa'y pagpalain tayo. Sana, sa mas mahabang itatakbo ng panahon, ikabubuti natin ito bilang lahi. Sana may saysay lahat ito para sa atin.
Sana maging makahulugan ang Pasko ninyo at mapagpalaya ang Bagong Taon. :}
***
11:58 AM 12/13/01
I really miss blogging.
***
10:52 PM 12/17/01
Mahina ang makina ng Pasko ngayon. Hati ang pakiramdam ko rito. Sa isang banda, masaya ako at kahit paano nabawasan ang kalabisan ng Pasko. Sa kabila, malungkot ako at napapag-isip.
Naalala ko pa noon, pumunta ang Santo Papa sa Pinas. E lampas pa ng Bagong Taon yun! Kung hindi ako nagkakamali, paPebrero na yun e. Iyon na yata ang pinakamahabang Pasko na naranasan ko. Sawang-sawa ako sa mga ilaw sa Ayala at EDSA noon. Nakakasuya sa dila. Doon ko naunawaan na napapaloob ang Pasko sa mga kondisyon ng lipunan.
Hindi ito nakatakda na tila isang tala sa langit. Kung walang kahirapan, hindi mapapaaga ang paglusob ng mga nagka-caroling, ang pagprodus ng mga parol at mga paputok. Kung walang Santo Papa sa Pinas, hindi aabot sa Pebrero ang Pasko.
Pero kung walang pera, tulad ngayon, may kaltas rin sa ningas ng liwanag sa mga kalye , gusali at bahay. Kung magkaroon ng kapansin-pansin na kabawasan sa iuuwi na datong ng mga kapatid, magulang at kaibigan nating OFW, may deduksyon rin sa mga countdown, ingay at, siguro pero sana hindi, halakhakan.
Kaya't sa isang banda, sa totoo lang, inaalala ko rin ang katahimikan ng Paskong ito. Bagamat gusto ko sana ang ganitong Pasko, parang nalulungkot ako. Kasi alam ko na hindi naman talaga ganito ang tipong Pasko ng mga Pinoy. Para bang napilitan lang dahil sa sunod-sunod na dagok ng realidad sa ating mga indibidwal at kolektibong pamumuhay, kabuhayan, at buhay.
Para bang napagod tayo sa mga pinagdaanan natin nitong lilipas na taon. Walang kalatoy-latoy, walang gana. Walang gaanong dahilan para magdiwang.
Syempre, mas liligaya naman habang papalapit na ang kaarawan mismo ng Pasko. Siguro mas malamig nga lang ang pagtanggap sa ilang inaanak. At baka manlamig rin ng kaunti ang mga inaanak at kumare sa matatanggap na Pamasko. Pero may pagmamahal pa rin diyan, sigurado.
Hindi ko lang alam kung paano talaga tayo maaapektuhan ng tuloy-tuloy na Pasko. Malamang na walang gaanong maihahain sa Noche Buena ang mga sumasahod ng arawan at umaasa sa sistemang pakyaw. O, tulad ng nakagawian kapag piyesta, baka mangutang. Mas maraming handa ang mga regular. At mas maraming tutubuin ang mga usurero.
Gayumpaman, Pasko pa rin ito. Nawa'y pagpalain tayo. Sana, sa mas mahabang itatakbo ng panahon, ikabubuti natin ito bilang lahi. Sana may saysay lahat ito para sa atin.
Sana maging makahulugan ang Pasko ninyo at mapagpalaya ang Bagong Taon. :}
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)