ni Anna Świrszczyńska
aking salin
Lipos ako ng pag-ibig
parang dambuhalang puno at hangin,
parang espongha at dagat,
parang dakilang buhay at pagdurusa,
parang panahon at kamatayan.
Tinadtad ang mga ideya at isinahog ang kambal-dila para sa salusalong ito. Sana may sustansya. Masimot man o hindi, tanggapin ang aking pasasalamat sa iyong pagtikim.
ni Anna Świrszczyńska
aking salin
Lipos ako ng pag-ibig
parang dambuhalang puno at hangin,
parang espongha at dagat,
parang dakilang buhay at pagdurusa,
parang panahon at kamatayan.
ni Golan Haji
aking salin
Ang bahay
Isang takot na mukha
Sa bintana ng ibang bahay.
Ako ang aking bahay
Iniinom ang tubig ng aking hininga
At inuupuan ang aking mga panaginip.
Sinindihan ng estranghero
Ang apoy sa tulugan
Nagpainit
At umukit ng mga pangalan mula sa nakalipas
Sa mga itim na dingding
Hindi ko pa rin sila mabasa.
ni Laura Gilpin
aking salin
Sa anim na binhi ng mais na aking ipinunla,
aapat ang sumibol, at sa apat na iyon,
dadalawa ang nabuhay, at sa dalawang iyon,
mas matangkad ang isa.
Tumatanda ka.
Minamahal mo lahat.
Pinapatawad mo lahat.
Iniisip mo: mga dahon tayo,
Mga kinakaladkad ng gulong.
Biglang may isang maringal, batik-batik
at dilaw—ay, pagtangi!
At sa sandaling iyon
Ika’y kinaladkad pailalim.
ni Barton Smock
aking salin
aba’y kahit diyos / iiwan / itong simbahan
upang tapakan ang mga buto ng bituin
Daluyong ng lumbay,
Huwag na akong lunurin:
Ang pulo’y natatanaw
At tila parating pa rin.
Ang pulo’y natatanaw
At kay rilag ng buhangin.
Daluyong ng lumbay,
Ako’y doon dalhin.
Wala nang dahilan
para magbilang pa
kung gaano nang katagal
noong narito ka
at buhay isang umaga
na tila aking
pinawawalan ang pisi
ng saranggola kada araw
unti-unti sa aking daliri
habang wala namang pisi
ni Kamilah Aisha Moon
aking salin
Kaniya iyon.
Kaniya ang pagpili
sa likod ng tinabingang ligaya,
ang buong dibdib ng Dad sa kabila
habang manipis niyang kamay
ang humila sa pingga.
Wala na ito sa luwang
ng huling palugit.
Itong nag-iisang balota
ay walang kasimbigat.
ni D. Nurkse
aking salin
Hinintay kita bilang bata,
kinakabisa ang mga gasgas ng singsing
sa bubog na hawakan ng pinto
hanggang wala na akong inaasahan,
sa lalim ng gabi
at hindi ko na inaasahang ako pa rin ito
sakaling bumukas ang pinto.
Ngayon ka narito
sa kabilang dulo ng aking buhay
at ikaw ang katahimikan ng silid,
ang liwanag na humahagod sa mga dingding,
ang mismong lagnat,
hindi na lamang ang aking ama.
ni Charles Simic
aking salin
Luntiang mga Buddha
Sa prutasan.
Kinakain natin ang ngiti,
Dinudura ang mga ipin.
Isang panulaan ng kahulugan ng mga salita
At ang bigkis sa sansinukob
Sa palagay ko’y walang liwanag sa daigdig
Bukod sa daigdig
At sa palagay ko’y may liwanag
Sa hardin minsan kong narinig
ang isang awit o sinaunang basbas.
At sa ibabaw ng madidilim na puno
may bintanang laging may ilaw, sa alaala
ng mukhang dumungaw mula rito,
at ayon din itong mukha
sa alaala ng ibang
bintanang may ilaw.
ni Pierre Reverdy
aking salin sa salin ni Ron Padgett
Siguro nawala ko ang susi, at pinagtatawanan ako ng lahat, at bawat isa’y pinakita sa akin ang dambuhalang susing nakasabit sa kaniyang leeg.
Ako lamang ang walang paraang pumasok sa kung saan. Nawala na silang lahat at pinalulungkot lalo ang kalsada ng mga pinid na pinto. Wala ni isa. Kakatok ako sa bawat pinto.
Tumilapon ang mga insulto mula sa mga bintana at umatras ako.
Hindi nalalayo sa labas ng bayan, sa gilid ng ilog at mga puno, natagpuan ko ang isang pinto. Isang tarangkahang payak at walang kandado. Pumunta ako sa likod nito at, sa isang gabi na walang bintana ngunit makakapal ang kurtina, sa pagitan ng gubat at ng ilog na nagtanggol sa akin, nagawa kong makatulog.
ni Jane Hirshfield
aking salin
Ang mga kadahilanan ng puso,
kung malinaw na mapagmamasdan,
dinadala
maging ng pinakamatigas
ang mga bakas ng latigo at lungkot
at kailangang patawarin,
tulad ng pagpapatawad
ng elandong ginutom ng hulaw
sa leon na ginutom ng hulaw,
na kinuha siya sa wakas,
at kusa siyang pumasok
sa buhay na hindi matanggihan,
na leon, na napakain,
at hindi na nakaaalala sa kaniya.
Kakaunti ang mga butil ng ligaya
na itinatapat sa kalakhan ng dilim
ngunit balanse pa rin ang timbangan.
Hinihingi lamang ng daigdig
ang taglay nating lakas at ibinibigay natin.
At humihingi pa ito, at ibinibigay natin.
Kay laki sa ating pagkabuhay ang nagaganap sa loob—
Ang mga talaarawan ng dalamhati, ang buhol na dila ng kirot
Ng mga di-inaaming pag-ibig ay hindi nabawasan ng katotohanan
Kahit lumipas nang hindi nasabi. Ang ating ikinukubli
Ay laging higit sa lakas-loob nating naipagtatapat.
Isipin ang mga liham na sinusulat natin para sa ating yumao.
Nawa’y ang mga tula’y
maging bakas ng munting kuhol.
Saan man ako magpunta,
kada pulgada: tahimik na talaan
ng pilak na dasal ng paa:
Minsan akong nabuhay.
Salamat.
Dito naganap.
naniniwala ang mga dahon
ang ganitong pagbitaw ay pag-ibig
ang ganitong pag-ibig ay pananalig
ang ganitong pananalig ay pagpapala
ang ganitong pagpapala ay diyos
sang-ayon ako sa mga dahon
Kailangang iugoy sa iyong mga braso ang sakit
hanggang makatulog ito, at iwan
sa pinadilim na silid
at tumiyad paalis.
Isang saglit mong mararamdaman
ang kahungkagan ng kapayapaan.
Ngunit sa kabilang silid
nagsisimula nang kumilos ang sakit.
Sandali na lamang
at uusalin nito ang iyong pangalan.
Nais kong sabihin
kung ano ang mga gubat
Kailangan kong magsalita
sa nakalimutang wika